یتیمان را دریابید!

یتیمان را دریابید!

یتیمان را دریابید

«الله الله فى الایتام فلا تغبوا افواهم، ولا تضیعوا بحضرتکم فقد سمعت رسول الله – صلى الله علیه و آله و سلم – یقول: من عال یتیماً حتى یستغنى اوجب الله عزوجل له بذلک الجنه کما اوجب الله لاکل مال الیتیم النار»؛ درباره یتیمان از خدا بترسید. مبادا که گرسنه بمانند و در جمع و جامعه شما تباه شوند من از پیامبر خدا شنیدم که مى‌فرمود: اگر کسى یتیمى را، تا آنجا که بى‌نیاز شود، سرپرستى کند خداوند به پاداش این کار، بهشت را بر او واجب مى‌کند. چنانچه اگر کسى مال یتیم را بخورد، خداوند – سوختن در – آتش را بر او واجب مى‌فرماید. (1)

خداوند در بیان نعمت‌هاى خویش به پیامبر مى‌فرماید: الم یجدک یتیما فاوى (سوره ضحى، آیه 6)؛ مگر نبود که تو یتیم بودى و خداوند تو را در پناه خویش گرفت؟ سپس به آن حضرت دستور مى‌دهد: فاما الیتیم فلا تقهر (سوره ضحى، آیه 9) – حال که چنین است – پس هرگز حق یتیم را تباه مساز و او را مرنجان.

خداوند در پیمان‌هایى که از بنى اسرائیل گرفت از آنان خواست جز خداى یکتا را نپرستند، نسبت به پدر و مادر و خویشاوندان و یتیمان و مسکینان، نیکى کنند. «و اذ اخذنا میثاق بنى اسرائیل لاتعبدون الا الله و بالوالدین احسانا و ذى القربى و الیتامى و المساکین… » (سوره بقره، آیه 83)

یکى از ویژگی‌هاى نیکوکاران به بیان قرآن آن است که به خاطر دوستى خدا، به خویشاوندان و یتیمان و مسکینان و در راه ماندگان و خواهندگان و آزادسازى بردگان کمک مالى مى‌کنند. «… ولکن البر … و آتى المال على حبه ذوى القربى و الیتامى المساکین و ابن السبیل و السائلین و فى الرقاب…» (سوره بقره، آیه 177)

و از سوى دیگر یکى از ویژگی‌هاى کسانى را که دین را دروغ مى‌شمارند، آن مى‌داند که یتیم را از خود مى‌رانند. «ارایت الذى یکذب بالدین فذلک الذى یدع الیتیم.» (سوره ماعون، آیه 1 و 2)

و نیز یکى از عوامل فقر و پریشانى انسان‌ها را آن مى‌داند که آنان چون یتیمان را اکرام نمى‌کردند به فقر و تنگدستى گرفتار آمدند. «و اما اذا ما ابتلاه فقدر علیه رزقه فیقول ربى اهانن کلا بل لاتکرمون الیتیم.» (سوره فجر، آیه 6 تا 17)

به علاوه، درباره تجاوز به دارایى یتیم هشدارى بس شدید مى‌دهد و مى‌فرماید: «ان الذین یاکلون اموال الیتامى ظلما انما یاکلون فى بطونهم نارا (سوره نساء، آیه 10)؛ و دستور مى‌دهد کسى جز به خیر و نیکى و اصلاح امور، به مال یتیم تا زمان بلوغ وى نزدیک نشود. «فلا تقربوا مال الیتیم الا بالتى هى احسن حتى یبلغ اشده.» (سوره انعام، آیه 152 و سوره اسرى، آیه 34)

در بیانات رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم و معصومین علیهم السلام نیز سفارش‌هاى بسیار اکید نسبت به یتیمان شده است. چنانچه پیامبر خدا فرمود: وقتى یتیمى بگرید عرش خدا مى‌لرزد و خداوند در آن حال مى‌فرماید: چه کسى موجب گریه این بنده من که در کودکى پدر و مادر از دست داده شده است؟

به عزت و جلال خویش سوگند مى‌خورم که هر کس او را آرام کند بهشت را بر او واجب مى‌کنم. «قال رسول الله صلى الله علیه و آله و سلم: ان الیتیم اذا بکى اهتز له العرش، فیقول الرب تبارک و تعالى: من هذا الذى ابکى عبدى الذى سلبته ابویه فى صغره؟ فو عزتى و جلالى لایسکنه احد الا اوجب له الجنه.»(2)

و حضرت على علیه السلام فرمود: هر مرد و زن مومنى که دستى از دلسوزى و مهر و شفقت بر سر یتیمى بکشد، خداوند به عدد هر تار موى آن یتیم، حسنه‌اى براى او مى‌نویسد.

«قال امیرالمومنین علیه‌السلام: ما من مومن و لا مومنه یضع یده على راس یتیم ترحم له الا کتب الله له بکل شعره مریده علیها حسنه.»(3)

و امام صادق علیه السلام فرمود: در کتاب حضرت على علیه السلام آمده است: کسى که مال یتیم را بخورد، پیامد شوم این کار گریبان فرزندانش را مى‌گیرد و در آخرت هم گریبانگیر خودش مى‌شود.

در کتاب حضرت على علیه السلام آمده است: کسى که مال یتیم را بخورد، پیامد شوم این کار گریبان فرزندانش را مى‌گیرد و در آخرت هم گریبانگیر خودش مى‌شود.

«روى عن الصادق علیه السلام قال: فى کتاب على علیه السلام: ان اکل مال الیتیم سیدرکه و بال ذلک فى عقبه، و یلحقه و بال ذلک فى الاخره.»(4)

پی‌نوشت‌ها:

1- نهج البلاغه، وصیت حضرت به امام حسن علیه السلام.

2- بحارالانوار، ج 72، ص 5 .

3- بحارالانوار، ج 72، ص 4 .

4- بحارالانوار، ج 72، ص 13.

منبع:

کتاب آخرین دیدار، نادر فضلی .

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *