گذری بر زیارت حضرت عشق (6)

گذری بر زیارت حضرت عشق (6)

“اللهم لک الحمد حمد الشاکرین …”، “خدایا تو را سپاس می گویم …”

پس از آن که به زیارت حسین شرفیاب شدی و از دشمنان او بیزاری

جستی، لایق آن می شوی که به سجده روی،یعنی با شفاعت حسین به

بندگی خدا می رسی، چرا که سجده، عالی ترین شکل بندگی است.

حضرت رضا (علیه السلام)فرمودند:نزدیک ترین حالت بنده به خدا ، حالی

است که او به سجده رفته است.(میزان الحکمه،حدیث 8273)

و تو نیز در دوستی حسین (علیه السلام) چنان تربیت شده ای که به

سجده رفته و به اوج قرب خدا رسیده ای.

آخرین نکته در این عبارت، تکرار تعادل حاکم بر زیارت عاشورا است؛ در این

زیارت، برائت بی محبت و محبت بی برائت، جایگاهی ندارد. در زیارت

عاشورا، لعن و سلام، دوستی و دشمنی، برائت و محبت، خشم و خنده،

صلابت و لطافت و مهر و قهر با هم عجین می شوند تا گوهری بسازند به

نام “عاشق حسین”

***

60 روز نشانی از حسین در زندگیمان بود، امید داریم تا پایان عمر، تمام

لحظه هایمان، نشانی از حق داشته باشد،دوست دارم پایان این نامه را

با کلامی تامل برانگیز از حضرت عشق به پایان برم.

“حضرت سید الشهدا علیه السلام فرمودند:می بینیدکه حوادث روزگار بر ما

وارد شده است، چهره دنیا دگرگون گشته و رو به زشتی و ننگ نهاده

است، نیکی ها و فضایل روز به روز و به سرعت از دنیا رخت برمی بندد و

از خوبی ها جز ته مانده، اندکی باقی نمانده است؛ چراگاه زندگی همچون

مرتعی وحشت انگیز شده است.

مگر نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل جلوگیری به عمل

نمی آید؟

با چنین اوضاع و در چنین شرایطی افراد با ایمان حق دارند که آرزوی مرگ

و ملاقات پروردگار خویشتن نمایند. من مرگ را جز سعادت نمی بینم و

زندگی با ستمگران را جز رنج و ملال نمی دانم.”

یا حسین…

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *