پرسشی درباره سنتهای رایج مثل زنجیرزنی

پرسشی درباره سنتهای رایج مثل زنجیرزنی

اگر سنت های رایج در عزاداری مثل زنجیر و قمه زنی، سینه و لطمه زنی، بر سر و صورت زدن و فریاد کشیدن و موارد مشابه آنها استحباب دارد، چرا خود فقها به آن سنت ها تقیدی ندارند؟

پاسخ:
اول: عمل فقیه حجت نیست (1) بلکه فتوای او حجت است. مثلا فقیه می گوید ماه رمضان روزه بگیرید اما خود او مریض است و روزه نمی گیرد. آیا روزه نگرفتن او می تواند دلیلی برای روزه نگرفتن مقلدینش باشد؟
دوم: وقتی در الزامیات عمل فقیه حجت نباشد، به طریق اولی، در مستحبات نیز عملش حجت نیست. بسیاری از مصادیق عزاداری سنتی مستحب است.
سوم: اشتباه است که انسان به خود اجازه دهد عمل اشخاص را سریعاً تفسیر و تحلیل کند. الفاظ و عبارات می توا ند معنا دار با شد. یعنی اصل در کلام این است که متکلم همه ی مقصود خود را در کلام بیاورد اما معمولا اعمال گویا نیست.

1- آیا افعال و اعمال معصومین علیهم السلام و نیز اعمال مفتیان قابل استناد است؟
اعمال افراد بر امری دلالت نمی کند. لذا استناد به اعمال حتی در مورد حضرات معصومین علیهم السلام، باید با احتیاط همراه باشد. غلط است که گفته شود « چون امام حسن علیه السلام صلح کردند، باید صلح کرد.» مگر این که دلیل عمل ا مام ظهور پیدا کند و معمولاً چنین ظهوری پیدا نمی شود. به عبارت دیگر معمولاً تحلیل های زندگی ا ئمه حدسی و گمانی است. عمل معصوم علیه السلام تنها در دو جا قابل اخذ است.
– خود آن معصوم یا معصوم دیگری آن عمل را تحلیل کند و در سایر اخبار نیز متناقضی برای آن تحلیل وجود نداشته باشد.
– آن عمل آن قدر واضح باشد که خودش ظهور داشته باشد. مثل این که کسی در حضور امیرالمومنین علیه السلام پیا مبر صلوات الله علیه را سب کرد و حضرت امیر علیه السلام در جا او را کشتند. یعنی سزای آن عمل این است.
در غیر دو مورد فوق ، به اعمال حضرات معصومین علیهم السلام نمی توان استناد کرد. بیعت علوی با خلیفه ی اول ، دلیلی بر تایید حکومت او نیست. امیرالمومنین خطاب کردن امام صادق علیه السلام به منصور مجوزی برای این کار صادر نمی کند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *