هدایت به زبان

هدایت به زبان

امام سجاد(علیه السلام) در شرایطی که ذکر شد، اولین وظیفه خود را تبیین
فرهنگ و اندیشه اصیل اسلامی (که مبنای حکومت قرار گیرد) و زدودن غبار جهل و
تحریف و خرافه از چهره تابناک اسلام قرار دادند. اما شرایط و اوضاع و احوال
سیاسی به گونه ای بود که امام(علیه السلام) نمی توانستند مفاهیم مورد نظر
خود را آشکارا بیان کنند.
امام سجاد(علیه السلام) با ظهور در سیمای یک فقیه و محدث، به بیان فتوا یا نقل
احادیث رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) اقدام نمودند و بدین وسیله، محل
رجوع مردم از شیعه و اهل سنت قرار گرفتند.بنابراین، حضرت دو روش را در پیش
گرفتند.
1) پند و ارشاد، امام سجاد، به بیان مفاهیم واقعی اسلامی و نشر آنها می
پرداخت، این در حالی بود که بنی امیه سعی می کرد مردم را به ظاهر دین
مشغول کرده و از باطن آن باز دارد ولی امام تلاش می کرد مردم را از این ظاهر
عبور داده و به باطن مفهوم و معنای دین برساند.
“مردم! از خدا بترسید و بدانید که به سوی او باز می گردید و (در آن روز) هر کس آن
چه را که از نیک و بد انجام داده است، نزد خود حاضر خواهد یافت و آرزو خواهد
کرد که بین او و اعمال بدش فاصله ای طولانی باشد000”
“آگاه باشید! اولین سئوال، از پروردگاری است که می پرستید و از پیامبرتان که به
سوی شما فرستاده شده است و از دینتان که از آن پیروی می کنید و از کتابتان که
آن را تلاوت می کنید و از امامتان که ولایتش را پذیرفته اید000”
2)تبیین معارف الهی در قالب دعا
دعا پیوندی معنوی میان انسان و پروردگار است که اثر تربیتی و سازندگی مهمی
در روح انسان دارد. عصر امامت حضرت سجاد(علیه السلام) عصری بود که اختناق
و خفقان سراسر جامعه اسلامی را فرا گرفته و حاکمان اموی، امام(ععلیه السلام)
را خانه نشین کرده و در خانه ایشان را به روی شیعیان بسته بودند و نمی گذاشتند
مردم از معارف الهی حضرت استفاده کرده، از نور تعالیم قدسیه اش روشنایی
بگیرند ، ولی امام زین العابدین(علیه السلام) همچون دیگر امامان معصوم(ع)
دست از رسالت خویش بر نداشتند.
این شیوه بیان در قالب “دعا و مناجات” متجلی گشت که بی شک، حتی از جهاد با
شمشیر و نبرد با سلاح گرم، مهم تر و موثرتر بود، چرا که امام(علیه السلام) با این
سبک بیان، تمام اندیشه ها را به خود جلب کردند و توانستند جلوی سیل ویرانگر
اعمال ستمگرانی را که به ناحق بر گرده مردم سوار شده بودند، بگیرند. این دعاها
و مناجات ها در مجموعه ای که به صحیفه سجادیه معروف است و پس از قرآن
کریم و نهج البلاغه بزرگ ترین و غنی ترین گنجینه حقایق و معارف الهی به شمار
می رود، گرد آمده است، به گونه ای که از گذشته های دور، از سوی دانشمندان
برجسته “اخت القرآن”، “انجیل اهل بیت “و “زبور آل محمد” نام گرفته است.
منبع: نقش امام سجاد در رهبری شیعه پس از واقعه کربلا، محسن رنجبر

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *