ما مارک داریم!

ما مارک داریم

 

ما مارک داریم

ـ می دونستی آدم ها هم مارک دارن؟

ـ مگه ما کیف و کفشیم که مارک داشته باشیم؟!

ـ فقط کفش و لباس و جنس نیست که مارک داره، انسان ها هم مارک دارن.

ـ چی میگی؟ سر کارمون گذاشتی؟

ـ نه، یه لحظه گوش کن. هر انسانی وقتی به یه چیز خاصی علاقه نشون می ده و تو راه اون پیش می ره، بعد از یه مدت می شه مُعَرِّف اون. یعنی آدم های دیگه با نگاه کردن به اون شخص، در مورد اون چیز به خصوص، تو دلشون قضاوت می کنند. البته قضاوت کار درستی نیست، ولی ما هممون به یه نحوی انجامش می دیم دیگه!

ـ منظورت رو نفهمیدم. زیر دیپلم حرف بزن ببینم چی میگی؟

ـ ببین، یه روز داشتم دنبال یه آدرسی می گشتم، ولی پیدا نمی کردم. یه دفعه چند تا بچه مدرسه ای با روپوش مخصوص مدرسه دیدم که با رفتارهای عجیب و غریب، کوچه را گذاشته بودن رو سرشون. فکر کردم که این ها حتماً مال این محله هستن، می تونن توی پیدا کردن آدرس کمکم کنند. رفتم طرفشون و پرسیدم: بچه ها شما مال کدوم مدرسه اید؟

چشمت روز بد نبینه، یکیشون با بی ادبی خاصی گفت: «به شما چه مال کدوم مدرسه ایم؟ لابد اسم مدیرمون را هم می خوای؟»

با تعجب گفتم: «نه، می خوام بدونم اگه مال مدرسه این محلید ازتون آدرس بپرسم!» دقت کن. اون بچه ها رفتار خوبی تو خیابون نداشتن و چون روپوش مدرسه تنشون بود، معرف مدرسشون بودند. فکر کردند، من می خوام برم شکایتِ کاراشون را پیش مدیرشون ببرم.

ـ هر کسی با دیدن اون بچه ها، می تونه تشخیص بده که اون مدرسه، مدرسه خوبی هست یا نه؟ یعنی مشت نمونه خرواره. ببین فهمیدم ها، ولی زیاد این دو زاریه نیفتاد!

ـ ببین، مثلاً آدم ها به واسطه شغل یا کاری که انجام می دن، مُعرّف اون کار می شن. اون وقت اگه کار نچسبی انجام بدن، اون شغل یا هنر می ره زیر سؤال، نه اون فردِ خاص! با اینکه این اتفاق می افته، اما باز هم تأکید می کنم که این درست نیست، ما اصلاً حق نداریم اینطور درباره دیگران قضاوت کنیم.

ـ خوب حالا مارک ماها چیه؟

ـ ماها مارکمون امام زمانه، مذهب شیعه است، اسلامه!

ـ عجب مارک جالبی! بی زحمت توضیح بده.

ـ یعنی اگه مثلاً داخل یه کشور خارجی، کار ناشایستی انجام بدیم، می گن ببین، مسلمون ها همشون اینجوری هستند. و یا مثلاً اگه توی کشور غیر شیعی، هم کار ناشایستی انجام بدیم، می گن ببین شیعه علی چکار می کنه! نمی گن فلان شخص، می گن شیعه ها اینجوری هستند.

ـ ای بابا! حالا بیا تو مملکت خودمون؛ مارک امام زمانی چیه؟

ـ ببین دوست عزیز، ماهایی که بین دوست و فامیل و آشنا و همسایه و سرِکار و تو دانشگاه و مدرسه، ظاهر مذهبی داریم، لباس مشکی برای امام حسین علیه السلام می پوشیم، نیمه شعبان و اعیاد، شیرینی می دیم، نماز می خونیم و توی گرمای تابستون روزه می گیریم، شب های ماه رمضون دعای ابوحمزه و قرآنمون ترک نمی شه، همیشه حرف حضرت را می زنیم و زیر لب «اللهم کن لولیک…» می خونیم، اگه خدای ناکرده، کار ناشایستی انجام بدیم، نمی گن فلانی مشکل داره، می گن شیعیان امام زمان اینجورین.

ـ خوب حالا چی؟

ـ ما باید خیلی مراقب رفتارهامون باشیم. به عنوان یک شیعه امام زمانی، نباید خدای نکرده، رفتار بدی داشته باشیم. مثلاً توی همسایه ها اولین کسی که شارژ آپارتمانش را می ده، ما باشیم نه اَرمنیه! به قصاب و بقال محل بدهکار نباشیم. به رفتگر زحمتکش، ماهیانه بیشتری بدیم، نه این که تا می بینیمش رومون را بکنیم اون ور. توی فامیل به خوش اخلاقی و بخشش معروف بشیم، نه اینکه بگن فلانی دستش تو جیبش می ره، اما بیرون نمیاد!

اگه کارمندیم، جوری کار کنیم که صاحب کار نگه این مذهبی ها همش به بهانه نماز و زیارت عاشورا از زیر کار در می رن. اگه صاحب کاریم، حق زیر دست ها را زود و خوب، بدیم، نه اینکه بگن رئیس ما حقمون رو نمی ده، اون وقت برای امام زمانش، کرور کرور خرج می کنه!

حالا که ظاهر مذهبی داریم، رانندگیمون هم با بزرگواری باشه؛ اینکه هی بپیچیم جلوی اون ماشین، به اون یکی فحش بدیم، به اون پیرمرده راه ندیم، زیبنده امام زمانمون نیست.

اخلاقمون گل محمدی باشه. لبخند از رو لبمون کنار نره. می دونی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند:

«انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق؛ من برای کامل کردن سجایای اخلاقی مبعوث شدم.»[1]

و یا در یکی از آیات قرآن داریم که: )فَبِما رَحْمَهٍ مِنَ اللهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَو کُنْتَ فَظّاً غَلیظَ الْقَلْبِ لانْفَضوُا مِنْ حَولِکَ)؛[2]

« [ای پیغمبر!] اگر این خلق و خوی تو نبود و به جای این اخلاق نرم و ملایم، اخلاق خشن و درشتی داشتی، مسلمانان از دور تو پراکنده می شدند.» یعنی این اخلاق تو، یک عامل مهم برای جذب مسلمان هاست.

توی سلام کردن به همه پیش دستی کنیم، مثل رسول خدا؛ نه این که خدای ناکرده بگن حاجی این قدر بد اخلاقه که با یه مَن عسل هم نمیشه خوردش!

اگه خوش اخلاق باشیم، مردم دور و برمون جمع می شن، به حرفامون گوش می دن، اون وقت ما چقدر راحت می تونیم پدر مهربونمون را بهشون معرفی کنیم.

به قول خود اهل بیت، باید زینت شون باشیم، نه مایه ننگ و سرافکندگی شون.[3]

پس یادمون باشه هوای مارک گرون و با ارزشمون را داشته باشیم.

سوتیتر

1. فقط کفش و لباس و جنس نیست که مارک داره، انسان ها هم مارک دارن.

2. خوب حالا مارک ماها چیه؟

—————————————-
منابع:
[1]. بحارالانوار،ج68،ص382

[2]. سوره آل عمران/ 159.

[3]. امام صادق علیه السلام: «کونوا لنا زینا و لا تکونوا علینا شینا». اصول کافی، ج2،ص77.

حق کپی رایت با نشریه امان

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *