باب الحسین قسمت 67

لبیک یاحسین

 

خمسه ی طیّبه صلوات الله علیهم أجمعین اصلاً در خلقت و شریعت خدای متعال شأن خاصّی دارند. شما روایات مربوط به خلقت را اگر ببینید متوجّه می شویدکه درواقع همه ی خلقت خدای متعال از انوار مقدّسه ی خمسه ی طیّبه علیهم السَّلام خلق شده است؛ از مقام نورانی هر کدام از ایشان قسمت هایی از خلقت ایجاد شده است. بحارالأنوار 15 : 10 ، از کنز جامع الفوائد و تأویل الآیات الظّاهره
پس اوّلاً خمسه ی طیّبه صلوات الله علیهم أجمعین نسبت به سایر مخلوقات و سایر خاصّان خدای متعال، اَخص هستند. این طور نیست که ایشان مثل بقیّه باشند، بلکه بقیّه هر چه بوده باشد؛ اعمّ از انبیا و اولیا و زیبایی ها و خیرات و برکاتی که در خلقت و شریعت خدای متعال هست به این نفوس نفیسه است.
نکته ی دیگر: این طور نیست که بودن و نبودن هر کدام از این خاصّان خدای متعال در عالم تأثیر و تفاوتی نداشته باشد، نه چنین نیست؛ بودن جسمانی رسول اللّه صلَّی الله علیه وآله وسلّم در عالَم اجسام، برکت، رحمت، نعمت، نورانیّت، امنیّت و ولایت برای آن عالَم است. بودن روح مبارک و مطهّرشان در عالَم ارواح همین طور است، بودنشان در هر کدام از آسمان ها همین طور، بودن تن مبارکشان در عالَم ابدان هم همین طور است؛ روح ها به روح ایشان است که روح شده و بدن ها به بدن ایشان است که بدن شده.
در زیارت جامعه ی کبیره آمده است:
«ذکرُکُم فی الذّاکِرین و أسماؤُکُم فی الأسماءِ و أجسادُکُم فی الأجسادِ و أرواحُکُم فی الأرواحِ و أنفُسُکُم فی النُّفوسِ و آثارُکُم فی الآثارِ و قبورُکُم فی القبورِ.» مفاتیح الجنان
یاد شما در یادکنندگان و اسم های شما در اسم ها و جسدهای شما در جسدها و روح های شما در روح ها و نفس های شما در نفس ها و آثار شما در اثرها و قبرهای شما در قبرهاست.
حال اگر این عزیزترین بندگان خدای متعال به نفس نفیسشان، با همه ی وجودشان، با تن و روح و نفس نورانی شان در یک عالَمی باشند، آن جا دیگر در آن عالَم نورٌ عَلیٰ نور است؛ لذا وقتی در آن جا نباشند، چنین نیست. چنین نیست که وقتی رفتند هیچ اتّفاقی نیفتاده؛ نه، با رفتن ایشان از دنیا همه چیز رفت.
آن بی تابی ای که وجود مقدّس خانم حضرت زهرا و وجود مقدّس امیرالمؤمنین صلوات الله علیهما داشتند در رحلت رسول اللّه صلَّی الله علیه وآله و سلّم، آن مرثیه-هایی که خودشان خواندند، شاید مفهوم و مضمونش این باشد که با رفتن شما همه چیز رفت؛ هر خوبی رفت.
یک عبارت از مرثیه های خانم حضرت زهرا سلام الله علیها این است:
«یا اَبَتاه! اِنقَطَعت بکَ الدُّنیا بِأنوارِها.» بحارالأنوار 43 : 176.
ای پدر جان! با رفتن تو، دنیا از انوارش جدا شد.

امام سجّاد علیه السَّلام هم پس از شهادت حضرت سیّدالشّهدا صلوات الله علیه ـ در حالی که می گریستندـ به ایشان عرض کردند:
«أمّا الدُّنیا فبَعدکَ مُظلَمه و الآخرهُ بِنورِکَ مُشرَقَه.» معالی السّبطین 2 : 40.
امّا دنیا؛ پس از تو تاریک و ظلمانی است و آخرت به نور تو روشن و نورانی.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *