یقین گمشده (و بعد از همه ی این ها)

و بعد از همه ی این ها

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

یقین گمشده

قسمت هفتم: و بعد از همه اینها

بازخورد روحی- رفتاری

و نفسی- احساسی،

یافتن حقیقت و داشتن آن

و بودن با او،

اشباع شدن از ایشان؛

شکر و تشکّر از طرفی

و پوزش و اعتذار از طرفی دیگر است.

شکر و تشکّر

از داده شدن بزرگ ترین نعمت

که حقیقت همه نعمت ها و اصل آن هاست.

و پوزش و اعتذار

از عمری زندگی با غفلت از آن و بی اعتنایی

و حالا، زندگی با کم کاری و کوتاهی

و لاجرم بی ادبی.

با مداومت به این دو حالت:

شکر و عذر،

نفس خود را برای پذیرش هر چه بیشتر آن حقیقت الاهیّه رام تر کرده

و راه خود را در مسیر یافتن،

داشتن و بودن هر چه بیشتر با او، روان تر کنیم.

حضور این دو احساس و توجّه،

نفس را بیش از پیش متواضع می کند،

فرتن می کند،

افتاده تر می کند.

و تواضع هر چه بیشتر باشد

خالی شدن از خود و منیّت خود، بیشتر

و مجال حضور آن یقین گم شده در ما،

بیشتر خواهد بود.

تعریف درست رابطه ی ما با او همین است.

برگرفته از کتاب ضریح یقین گمشده، اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *