نیکوترین انسان روی زمین

انسان امروزی، معنای واقعی عدالت را نمی داند، بارها از بی عدالتی هایی که دیده اید و شنیده اید، به ستوه آمده اید، همیشه با خودتان گفته اید، ای کاش دنیا فقط یک منجی به معنای واقعی داشت، آن وقت زندگی ها رنگ عدالت به خود می گرفت و جهان بهشت برین می شد!

یکی از بستگان تان دچار بیماری لاعلاجی شده، به هر پزشکی که مراجعه می کند، جوابش می کنند، بیماری اش ناشناخته است، از درد بیماری کلافه شده و نمی داند به کی و به چی؟ پناه ببرد که از این درد نجات یابد، والدینش از اینکه دخترشان در جوانی دچار چنین مرضی شده، کارشان فقط گریه و التماس دعا از عالم و آدم است. وقتی چشمانتان به او و خانواده درمانده اش می افتد، غم وجودتان را می گیرد، دوست دارید ای کاش کسی پیدا می شد، آنها را از این همه غم و درد نجات می داد. ای کاش یک نفر پیدا می شد و همه ی مریض های عالم را شفا می داد!

ناجی آدمیان

آدمی را فرض کنید، که هر کاری را می تواند انجام دهد، اگر بتوانید از او فقط یک چیز بخواهید، آن چیست؟ از زندگی مستأجری، خانه به دوشی و زندگی در خانه های قدیمی، مرطوب و پر از موش و سوسک خسته شدید، اینکه هر ماه باید بخش زیادی از پولهایتان را صرف کرایه خانه کنید و در آخر، پول زیادی برای خوراک و پوشاک باقی نمی ماند، خسته شدید. از او می خواهید که یک خانه برایتان تهیه کند، حتی اگر شده، به اندازه ی سی متر باشد!

فرزند دلبندتان سرطان گرفته و هر روز نحیف و نحیف تر می شود، از این شرایط هم شما و هم او خیلی رنج می برد، دیگر خرج و مخارج دکتر و بیمارستان را ندارید، کلافه و درمانده هستید، دیگر به آخر خط رسیدید، عاجزانه از او درخواست می کنید که، فرزندتان را شفا دهد؟

پای تلویزیون نشستید، در این لحظه اخبار، خبری پخش می کند در آن کشتار جمعی مسلمانان را نشان می دهد. با دیدن صحنه های قتل و کشتار، بسیار ناراحت می شوید. از او می خواهید که عدالت را در دنیا برقرار کند و ریشه ظالمیان و کفار را از روی زمین بردارد. تا جهان پر شود از آرامش و صلح و صفا!

اول ماه بیشتر پول هایتان بابت کرایه خانه، وام، قسط و هزینه ی فیش آب، برق و گاز خرج می شود و تا آخر ماه چیز زیادی برای خوراک و پوشاک باقی نمی ماند، به آخر برج که می رسید، مواد غذایی تان تمام می شود و یخچال خالی است. شما می مانید و ضعف و گرسنگی! نه پولی دارید، مواد غذایی بخرید و نه رویی دارید که بیشتر از این از در و همسایه چیزی را قرض بگیرید، چون حتی اگر خجالت نکشید، قدرت پرداختش را ندارید. حتماً به عنوان یک آدم ندار و فقیر از او انتظار دارید که فقر را از دنیا پاک کند.

حتماً بچه های یتیم، زنان و مردان فقیر و کارگر زیادی را دیدید، که با چه سختی و جان کندنی سعی می کنند، یک لقمه نان سر سفره شان باشد، به هر کاری تن می دهند، از تمیز کردن جوی آب ها تا کارگری. صورت شان را با سیلی سرخ نگه می دارندکه کسی از آنها مطلع نشود، نداری و فقر را فقط می توان از روی چهره ی رنگ و رو رفته ی آنها متوجه شد، نه از زبانشان. از ته دل، دوست دارید کسی پیدا می شد و به داد همه ی مستضعفین می رسید.

انگار عدالت از صفحه ی دنیا پاک شده، کمتر می توان فرد عادلی را دید که در کل زندگی اش و نسبت به تمام آدمیان روی زمین منصف باشد، حتی در وجود خودمان. انسان امروزی، معنای واقعی عدالت را نمی داند، بارها از بی عدالتی هایی که دیده اید و شنیده اید، به ستوه آمده اید، همیشه با خودتان گفته اید، ای کاش دنیا فقط یک منجی به معنای واقعی داشت، آن وقت زندگی ها رنگ عدالت به خود می گرفت و جهان بهشت برین می شد!

پاداش نیکویی و احسان

فکر می کنید او از ما چه چیزی می خواهد؟ به نظر شما اگر کسی پیدا بشود، که بتواند، عدالت را در جهان برقرار کند و دست هر چه ستمگر از دنیا کوتاه کند و همه ی بیماران را شفای عاجل بدهد و ریشه فقر را بخشکاند، آن وقت فکر می کنید او از ما چه تقاضایی دارد؟

مشکل بزرگ ما آدم ها این است که، همیشه از دیگران توقع داریم، خوب باشند، عادل باشند، ناجی باشند، ولی در مورد خودمان، دریغ از یک انتظار کوچک! آدمی که آن قدر بزرگ است و خصایص بزرگی چون: عدالت و شفاعت را دارد و در کل، منجی آدمیان است. پس حتماً انتظارش از همه در درجه ی اول، ایمان داشتن به اوست. زمانی می توانیم که او را باور کنیم که،

– در سرزمین کوچک زندگی مان، به هیچ کس ظلم نکنیم؛ حتی به خودمان، چون او دشمن ظالمین است.

– در سرزمین کوچک زندگی مان، با هیچ کس غیر منصفانه رفتار نکنیم، حتی با غریبه ها، چون او پرچم دار عدالت است.

– در سرزمین کوچک زندگی مان، به هیچ فقیر و نیازمندی به دیده ی تحقیر ننگریم، چون او حامی مستضعفین است.

– در سرزمین کوچک زندگی مان، هیچ وقت دست یاری نیازمندی را رد نکنیم، چون او دستگیر نیازمندان است.

– در کشاکش زندگی خدا را فراموش نکنیم، زیرا او حجت خداست بر زمین.

خداوند در قرآن می فرماید: «آیا پاداش نیکویی و احسان جز آنکه نکویی و احسان است» (سوره رحمان، آیه ی 60). واقعاً اگر انسانی پیدا شود که نسبت به ما این همه مهر و محبت داشته باشد، پس اطاعت او بر ما واجب است. باید در جبران نیکی های بزرگی که در حق ما می کند، او را حمایت کرد، تا زمین پاک شود از فساد. این فرد شایسته ی ولایت است.

او کیست؟

آدمی که زمین را پر می کند از عدل و داد، ریشه ظالمین را می خشکاند، حامی مستضعفین است و حجت خداست بر زمین. به راستی او کیست؟ حتماً از نژاد پاکان است، از سلاله ی انبیاست، پرچم دار دین و پایه های دانش، آماده ی قطع کردن ریشه ی ستمکاران، از بین برنده ی ظلم و دشمنی، احیاکننده ی کتاب خدا و حدودش، زنده کننده ی نشانه های دین و اهلش، درهم شکننده ی جلال متجاوزان، ویران کننده ی بناهای شرک و دورویی، محو کننده ی آثار انحراف و هوا و هوسها، قطع کننده ی رشته های دروغ و تهمت، ریشه کن کننده ی اهل لجبازی و گمراهی و بدبینی، عزیز کننده ی اولیاء و خوارکننده ی دشمنان، جمع کننده ی مفهوم واقعی تقوی، وسیله ی پیوند میان زمین و آسمان، طلب کننده ی خونهای پیامبران و فرزندان پیامبران. او مظهر پاکی و صداقت است بر زمین، که این چنین راسخانه می آید و زمین را از لوث شرک و گناه پاک می کند. او کسی نیست جزء مهدی زهراء.

تولید: فریبا نوراله زاده

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *