نکته های علوی8

نکته های علوی8

 

” فانی عبدالله و ولیک و زائرک”

آقا! من غلام شما هستم، آقا! من مهمان شما هستم، “صلی الله علیک”، خدا اجرتان بدهد، اجر شما با خدا، “صلی الله علیک” یعنی این.

در این فقرات خطاب به ایشان عرض می شود: “یا سرّ الله”؛ آقا! شما سرّ الله هستید. عقلاً و نقلاً هر کسی سرّ خودش را پیش خودش نگه می دارد، راز خودش را پیش خودش نگه می دارد. فاش کردن سرّ و ابراز آن به نامحرم حرام است؛ جایز نیست.

لذا اگر کسی سرّی داشته باشد، اگر هم بگوید آن را به محرمش می گوید. و امیر علیه السلام نه فقط امین سر الهی؛ بلکه: خود سر الهی و همه آن است؛ پس: هر کسی از انبیا و اولیا و مومنین، آن قدری از اسرار الهی آگاه است که به امیرالمومنین معرفت دارد؛ از امیر المومنین آگاه است؛ حقیقتی که آغاز دارد ولی پایان ندارد؛ آغاز دارد چون خلق خداست، پایان ندارد؛ چون باقی به بقای خداست؛ خدای متعال و حبیبش او را برای همیشه نشانه از خود و نماینگر ولایت خود قرار داده اند؛ پیام غدیر این است: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» (تفسیر فرات: ۱۳۰): من بر هر کسی ولایت دارم (که بر ماسوی الله ولایت الهی دارم)، این علی است که ولایت دارد؛ الله اکبر.

حالا! امیرالمؤمنین صاحب سرّ خدای متعال هستند، اصلاً خود سرّالله ایشانند. نکند عمر ما تمام بشود و ما محرم حق و اهل او نشده باشیم؟ نکند نامحرم با خدای متعال و سرّ او بوده باشیم؟ نکند نامحرم نسبت به امیرالمؤمنین و آل ایشان بوده باشیم؟

عقلاً و شرعاً دیدن روی هر کسی بر محرمان او رواست؛ نکند خدای ناکرده ما نامحرم نسبت به امیرالمؤمنین در قیامت حاضر شویم؟ بعد تازه یادمان بیفتد که در دنیا به ما فرموده بودند: “ومن کان فی هذه أعمی فهو فی الآخره أعمی و أضل سبیلا”( اسرا: ۷۲).

وای از سوختن در حسرت دیدار امیرالمؤمنین! یاعلی! یاعلی! یاعلی! المستغاث بک یا امیرالمؤمنین.

او همان وجه اللهی است که “منه یؤتی”؛ یعنی اگر خدای متعال به کسی چیزی داده به خاطر توجه به ایشان بوده که عطا کرده و بخشیده، “الیه یتوجه الاولیاء” (اقبال۱: ۵۰۹)، اولیاءالله هم اگر به طرف خدای متعال توجهی داشتند و به جایی رسیدند با توجه به ایشان بوده است.

وای از محرومیت نظر به وجه الله که محرومیت از توجه خاص خدای متعال است. وجود مقدس رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم به اذن خدای متعال رحمه للعالمین هستند؛ از شدت محبتشان، توجهشان به همه ی عوالم است، رحمتشان شامل همه است؛ لذا از یک منظر مصداق اسم رحمان خدای متعالند. اما آن رحمت خاص که برای انبیا و اولیا و مؤمنین است؛ یعنی رحمت رحیمیه ی خدای متعال مصداقاً امیرالمؤمنین هستند.

از رحمت عام خدای متعال، هر دیو و ددی برخوردار است، پس وای از محرومیت از رحمت خاص خدای متعال که محرومیت از معرفت و محبت امیرالمؤمنین است.

هر متدین و هر مسلمانی این را می داند که وقتی مؤمن نسبت به دین است که آنچه در دین هست برای او قلبی شده باشد؛ معتقداتش قلبی بوده باشد، زبانی نبوده باشد.

گذشته از این، هر متدینی این را هم می داند که معارف الهیه؛ معارفی که در توحید، نبوت، ولایت و امامت هست اقیانوس ها و دریاهایی هستند که ابتدایشان ممکن است معلوم باشد؛ بله! “لا اله الا الله”، اما اینکه انتهای “لا اله الا الله” و جزئیاتش چقدر است فقط خدای متعال می داند و رسولش و ولی اش.

نکته ای که حائز اهمیت است این است که دانستن و داشتن این اطلاعات، درست است که قلبی آدم نیست، بلکه در ذهن آدم جا می شود و جزء محفوظات آدم به حساب می آید و در حافظه ی آدم جا می گیرد، اما همین مقدار بسیار در هدایت آدم مؤثر است.

یعنی اگر ما مثلاً نسبت به وجود مبارک امیرالمؤمنین صلوات الله علیه اطلاعات درستی داشته باشیم؛ از مقامات ایشان، از شئونات ایشان، از خصوصیات ایشان، همین مقدار کمک شایانی برای دانای به آن در مقابل جریان های شیطانی مخالف ایشان می کند؛ بطلان آنها را می فهمد و آنها را نمی پذیرد و مصون از گمراهی می ماند وچه بسا می تواند با آنها مقابله کند.

منبع: کانال تلگرامی تذکره

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *