کار پاکان

پاکان

کار پاکان را قیاس از خود مگیر  

گرچه ماند در نبشتن شیر و شیر

 

او مرد زاهدی بود تا حدی که حتی نماز شبش هم قضا نمی‌شد. هنگام سحر بیدار می‌شد و تا طلوع خورشید مشغول عبادت و مناجات با خدا می‌شد.

تا اینکه یک شب فرزندش بیمار شد و  تب شدیدی کرد. او وظیفه خود را در این دید که به جای خواندن نماز شب و مناجات شبانه، فرزندش را به درمانگاهی برده و از خطر نجات دهد.

 

پس از آن، او با حسرتی بابت از دست‌دادن فضیلت نماز آن شب، ذکر استغفار را زمزمه می‌کرد و با گریه در پیشگاه خدا دنبال جبران کوتاهی‌اش بود، به‌ نحوی که هر کس او را می‌دید تصور می‌کرد بزرگ‌ترین گناه را مرتکب شده است!

 

آری! بنده، هر چه به خدا نزدیک‌تر است، خود را در پیشگاه معبود مقصرتر می‌بیند و تلاش می‌کند این کوتاهی را با طلب استغفار جبران نماید.

 

امامان علیهم‌السلام حجج الهی هستند و نزدیک‌ترین بندگان به او، یکی از علل استغفارهای ایشان می‌تواند از همین جهت باشد، یعنی بابت عبادات مستحبی باشد که بنا بر انجام وظیفه از آن‌ها فوت شده است تا خداوند آنچه به ناچار از آن‌ها فوت شده را جبران نماید و آن‌ها را به اعلی درجه برساند…

 

شاید از این‌ روست که پیامبر اکرم، که صلوات خدا بر ایشان باد، می‌فرمایند:

 «حَسَنَاتُ الَابرارِ سَیّئاتُ المُقَربِین»

کشف الغمه، ج۳، ص۶۳_۶۴.

 

 

@haghayeghe_nagofte

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *