طلیعه 4

طلیعه

خلقت مجال تماشای جلوه ی حق تعالی است؛ و نبوّت خبردار کردن خلایق از این ماجرا و تعلیم آیین پاسداری کردن(تقوا) از آن است و امامت پیشوایی در عمل به احکام تقوا و خداداری می باشد.

شریعت عالم اختیار است و التزام به آن در اختیار مردمان؛ لذا: اقامه ی آیین الاهی موکول به خواست آنان است و به همین دلیل است که ظلم و غصب نامردمان و کاهلی و کوتاهی سست عنصران، مجال تجدید آن جلوه ی محبوب الاهی را کور و تلاش سلسله سفیران را ناکام می گذارد.

(غیبت) نقطه اوج این نکبت و تاریکی است. آن چه در این میان کارساز است، تمنّا و طلب صادقانه و مصرّانه و استقامت در این امر است. این طلب و تمنّا حتّی توسط عده ای اندک می تواند به شدتی باشد که جبران ناکارآمدی جمع را در این امر بکند.

استوارترین کاری که شیعه می تواند در زمینه سازی برای تعجیل در فرج انجام دهد، همان است که وجود مبارک امام صادق علیه السلام به آن امر فرمودند: «توقّع امر صاحبک لیلک و نهارک» (ظهور) امر (امامت، ولایت و حاکمیت) صاحبت (قرین و مالک) را به هر شب و روزت رخ داده بدان و زمین را از آن فرا گرفته بدار.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *