شور و شعور در سال کرونا

شور یا شعور

سال هاست بوی محرم که می آید، بحثی ناتمام شکل می گیرد بین شور حسینی و یا شعور حسینی!؟
شوری که صدای بلندگو را تا آخر زیاد می کند و محکمتر بر طبل عزا می کوبد و یا شعوری که خواستار خواندن کتابی از این محرم تا محرم سال دیگر است.
شوری که مردم را به دنبال مداحان میلیونی می کشاند و یا شعوری که متن سخنرانی را قبل از ایراد آن به صورت مکتوب و منظم انتظار دارد.
عقلای زمان می گویند به هیچ یک خرده نگیرید، حساب و کتاب حسین شهید از همه ی دنیا جداست، اجازه دهید هر کس با زبان و سبک خودش بر امام مظلومش عزاداری کند.
یکی می پسندد در دسته جات عزاداری زنجیر بزند، یکی لاک مشکی بر ناخن خود را نشانه ی عزا می داند، دیگری وقتی را که دیگران در کوچه و خیابان می گذرانند، می گذارد بر سر نوشتن کتابی و یا تهیه ی کلیپی و یا عکس نوشته ای در باب ثارالله
شاید این درست تر باشد که کلا در اینجای به خصوص، کار به کار هم نداشته باشیم و احترام بگذاریم به هر روش و سبک و سلیقه عزاداری، حتی اگر باب میلمان نباشد.
قیافه ی عقل کل اندر جمع نادانان را نگیریم و نگوییم به جای این کار، آن کار را بکن!
چرا عَلَم بلند می کنی، کمرت درد می گیرد، به جایش طبل بزن، چرا طبل؟ آدم سرسام می گیرد، فلوت جدیدتر است، به جایش فلوت بزن، اصلا موسیقی حرام است، به جایش روضه بخوان، روضه خوانی مال عوام است، به جایش کتاب بخوان، بیکاری کتاب می خوانی؟ اصلا من نمی دانم این چه کاریست، به جایش پولش را بدهید فقرا دیگر و خلاص…
تمام این کارها، اگر برای خدا باشد و امام معصومش، پاداشش نزد خدا محفوظ است و اگر هم برای کسب مال و مقام و بالا رفتن وجهه اجتماعی باشد، که خسر الدنیا و الاخره است، چرا که رضایت مردم را هیچ گاه نمی توان گرفت.
اما محرم امسال با همه ی عمرمان متفاوت است، بیماری فراگیری مهمان ما شده که کوچک و بزرگ نمی شناسد، ورزشکار و مهندس و دکتر و فقیر هم برایش فرقی ندارند.
شاید امسال باید شعور حسینیمان را تقویت کنیم، بدانیم که هر حضور غیر ضروری ما در جامعه، می تواند لباس عزا بر تن اطرافیانمان کند، شاید کودکی بی مادر شود و یا عروسی بی شوهر.
خیلی ها این چند ماهه رعایت کرده اند، پارک نرفته اند، پاساژ و سفر و گشت و دورهمی را تعطیل کرده اند، از ماسک زدن و ضد عفونی غافل نبوده اند، اما امار هنوز هم نگران کننده است.
نگذاریم مرگ هموطنانمان را به پای امام حسین علیه السلام بنویسند، نگذاریم کادر درمانی، محرم را ماه مرگ بنامند، نگذاریم با مرگ شیعیان و دوست داران واقعی امام حسین، وهابیت و داعش، بدون زحمت، موفق و خوشحال شوند و به مقصودشان دست یابند.
بیاییم سعی کنیم امسال به روغن و گوشت روی قیمه ی نذریمان فقط پیش خدا بنازیم، آن را دست مستحق ترش بدهیم که روزگار، روزگار دیگری شده، کلیپ مردمی که در صف نان صلواتی بر سر می کوبند را دیده اید؟
آمار دزدی ها که می گویند 60 درصد آن ها بار اولشان است که دزدی کرده اند، را شنیده اید؟
امسال کرونا و اوضاع اقتصادی وحشتناک مردم، ما را می برد به سوی شعوری که در خانه می مانیم و خانه هایمان را حسینیه می کنیم، و شوری که بیش از گذشته دست نیازمندان را می گیریم.
شنیده اید که… حضرات معصوم به حسینیه ها سر می زنند، شاید امسال به خانه ی ما هم که حسینیه شده، نظری کنند، انشالا
زینب عشقی

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *