در یاد سفر قسمت چهلم

در یاد سفر قسمت چهلم

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

مرحوم آخوند محمد طاهر قمی در کتاب سفینه النجاه می فرماید: اولیاء الله جماعتی اند که علاج کرده اند دلهای خود را به یاد مرگ، که شکننده لذت هاست و قطع کننده شهوت هاست و متفرق سازنده جماعت هاست و یتیم سازنده فرزندهاست.
پس الله تعالی شفا داده ایشان را از حرص و حسد و طول امل و غیر آن از امراض مهلکه.
پس بر خدا توکل کنند و امور خود را بدو واگذارند و تسلیم امرش کنند. و راضی به قضایش شوند. پس ساکت شوند سکوت ایشان فکر باشد و تکلم کنند، پس کلام ایشان ذکر باشد، و ناطق شوند، پس نطق ایشان پند و موعظه باشد و نظر کنند، پس نظر ایشان عبرت باشد و راه روند و راه رفتن ایشان در میان مردم برکت باشد و چون شب در آید، خدا را عبادت کنند و متوجه شوند و چشم های دل خود را به جانب خدا بگردانند. پس با خدا خطاب کنند چنانچه گویا او را مشاهده می کنند و با وی مکالمه کنند، چنانچه گویا او را می بینند. و با او شاد و فرح ناک باشند و از ذکرش لذت یابند و به مناجاتش تنعم کنند و استغفار کنند از هر لذتی که غیر لذت ذکر او باشد و از هر راحتی که غیر راحت انس او باشد و از هر شادی که غیر شادی قرب او باشد و از هر شغلی که غیر طاعت او باشد. ذکر خدا بسیار کنند در خلوت و کثرت و دعا کنند… (سفینه النجاه)
…. ایشان می فرمایند: ما در کتاب تحفه الاخبار و عطیه ربانی و سفینه النجاه بیان طریق تحصیل مقام اولیاء الله کرده ایم.
با حدیثی از حضرت خاتم الانبیاء « صلی الله علیه و آله » کلام را ختم می‌کنیم. “‌ مالی و الدنیا؟! انّما مثلی و مثل الدنیا کمثل راکب مر للقیلوله فی ظل شجره فی یوم صیف، ثم راخ و ترکها ” (بحار الانوار / جلد 73 / صفحه 119 / به نقل از روضه کافی) مرا با دنیا چه کار؟ همانا مثل من و دنیا، مثل سواری است که برای خواب قیلوله (‌خواب نیمروز ) روز گرم تابستان در سایه درختی آرام می گیرد، سپس به راه خود ادامه می دهد و درخت را ترک می کند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *