در یاد سفر قسمت نوزدهم

در یاد سفر قسمت نوزدهم

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

عرض کردم“ ‏ان اساس الدین التوحید و العدل ” 1 توحید، خداشناسی است و عدل، انسان‌‌شناسی است.
آنچه در ذکرالموت برای انسان اتفاق می افتد، همان انسان شناسی و خود شناسی است. الا اینکه متوجه اش نیستیم. آنچه در این میان برای انسان اتفاق می افتد، معرفته النفس است. الا اینکه متذکرش نیستیم.
در ذکرالاموت شما خودتان را می یابید با اعمالتان، با زندگیتان، با تعلقاتتان‌، با عاقبتتان، شما خودتان را می یابید که این شما بودید، که این بدی را کردید، این شما بودید که به جایی نرسیدید، این شما بودید که خجل هستید. مسئله این است که ما خودمان را گم کرده ایم.
شما در این تفکرتان، در تذکرتان، در تأملتان آن چیزی را که می یابد، خودتان هستید، تذکرش نیستید. و اگر در این یافتن خودتان، در خودتان دقت کنید خیلی چیزها به دست می‌آورید و این معرفت اَنفع از هر معرفتی هست. در یک 24 ساعت حداقل یک یا دو دفعه این ذکر الموت را انجام دهید. بعد از یکی از نمازهایتان به هر شکلی که هست. یا یک خلوتی، در یک بیکاری، انجام دهید. بنای ما این است که این کار را اینقدر انجام دهید که این کار ملکه بشود. انسان از نسیان می آید، به این زودی ها ملکه نمی‌شود، شاید چند ماه طول بکشد.
و صلی الله علی نبینا محمد و اله الطاهرین

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *