در یاد سفر قسمت بیست و چهارم

در یاد سفر قسمت بیست و چهارم

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

دریاد سفر قسمت بیست و چهارم

شما آن آیه ای را که در سوره یوسف است حتما یادتان است که می فرماید:“ان النفس لاماره بسوء الا ما رحم ربی”1 پس از اینجا شما می فهمید اگر انسان ذکر الموت کند، پس می‌تواند در واقع از شر نفسش به عنایت خدا خلاص شود، چون مورد رحمت واقع می شود.
اینجا می فرماید من به امارت نفسم خواهم بود، مگر خدا به من رحم کند. یعنی اطلاق دارد حضرت خودش را نمی فرماید. انسان در امارت نفسش خواهد بود مگر خدا به او رحم کند. بعد اینجا راهش را نشان می دهد که چطور می شود که خدا به آدم رحم کند. اتقوا ما بین اید‌یکم و ما خلفکم. این هم راهش است.
امیرالمومنین‌«‌صلوات‌الله‌علیه»‌فرمودند :‌‌ “ أدم ذکر الموت و ذکر ما تقدم علیه ولا تتمن الموت الا بشرط وثیق”2 پیوسته مرگ و آنچه را پیش از آن روی می دهد در خاطر داشته باشید و مرگ را آرزو مکن مگر با اعتماد و اطمینان. یعنی با آمادگی. اگر آماده ای دلت بخواهد بمیری.
[1] › سوره یوسف / آیه 53

[1] › شرح فارسی غرر ودرر عامدی / جلد 2 / صفحه 210

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *