به سوی محبوب۳

به سوی محبوب، قسمت سوم

به سوی محبوب۳

به سوی محبوب

از آنجا که حقیقت الهیه، باطن هر خیری در هر زمان است، پس وجود مقدس امام هر عصر، باطن و حقیقت هر خیری در زمان خویش است. حقیقت هر حسن و هر خیری در طبیعت و همه شریعت.
از این رو آن حقیقت نورانی، حقیقت هر خیری است؛ حقیقت آن دینی است که از ناحیه خدای متعال تشریع شده؛ حقیقت آن کتاب مسطور و مکتوبی که از ناحیه خدا متعال نازل گردیده و او همان وجود مقدس و مبارک امام عصر صلوات الله علیه است.

امام زمان علیه السلام دیان دین اند و دیگران در صورت تعالی، متدین به آن دین اند، که هیچوقت به کنه آن نمی رسند. اگر سایرین عامل به شرعیات اند، به دلیل به جا آوردن تکلیف و وظیفه است، اما اگر وجود مبارک ایشان به آن عمل کنند از بابت اقامه آن؛ یعنی: معنا دار کردن آن و معنا بخشیدن و حقیقت بخشیدن به آن است. ایشان اصل وجود هر خیری است؛ پس: در موجودیت هر خیری آشکار خواهند شد و چنین است که عالم ماده پر از معنا می گردد.

لذا عدم معرفت آن حقیقت محبوب؛ یعنی عدم معرفت به همه حقایق و معارف الاهیه و راه نیافتن و دست نیافتن به آنها؛ یعنی در ظلمت جهل و سرگردانی و گمراهی جاهلیت به سر بردن.

لذا هرکس در هر عصری، اگر نسبت به امام زمانش معرفتی نداشته باشد، نسبت به حقیقت الهیه موجود در آن زمان شناختی برایش حاصل نگردیده و لذا از حقیقت هر خیری در آن دوران محروم مانده و از معرفت دین موجود و کتاب خدای متعال در حیات خود بویی نبرده است.

 

… به سوی محبوب قسمت چهارم … 

حال، اهمیت فرمایش گرانقدر حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله فهم می شود که فرمودند:
(بحارالانوار/جلد108/ صفحه391)((مَن ماتَ وَ لَم یَعرِف امامَ زَمانهِ ماتَ میتَه جاهِلیَّه))
هر که بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است.
پس وجود مقدس امام عصر صلوات الله علیه حقیقتی هستند که اگر کسی واجد معرفت و ولایت ایشان شود و با اتصال به ساحت مقدس آن حضرت زندگی کند، زنده به حقیقت زندگی شده، حیات طیبه یافته و لذا ایام خود را شادمانه سر کرده است؛ همان گونه که در بهار، طبیعت زنده شده و شادی بخش و با طراوت می گردد: “اَلسَّلامُ عَلی رَبیعِ الانامِ وَ نَضرَه الایّام” (بحارالانوار/جلد99/صفحه 101) سلام بر بهار آدمیان و شادمانی روزگاران.
اگر زندگی با معرفت او و به ولایت ایشان سپری گردد، همه دغدغه و نگرانی و التهاب مرتفع گردد، و این وجهی از معنای حدیث شریفی است که امام صادق علیه السلام فرموده اند:
“اعرِف امامَکَ فَانَّکَ اذَا عَرَفتَهُ لَم یَضُرَّکَ تَقَدَّمَ هذا الامرُ او تَاخَّرَ” (کافی/جلد1/صفحه371)
امام خود را بشناس که چون او را شناختی، این امر (امر ظهور) چه پیش افتد و چه دیر، تو را زیانی نمی رساند.
یعنی حاصل ظهور برای او حاصل می شود؛ اگر چه در عالم بیرونی ظهوری متحقق نشده باشد.

نویسنده: یک معلم

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *