باب الحسین49

باب الحسین148

 

تطابق تشریع با تکوین برای حسینی ­شدن

تکوین خدای متعال با آن ترتیبی کـه هست به محبّت رسول اللّه صلَّی­ الله­ علیه­ وآله­ وسلّم که انگیزه ­ی خدای متعال در خلقت بوده است و گسترش ولایت الاهیّه؛ ولایت رسول اللّه و ولایت ولیّ اللّه در بدنه­­ ی خلقت شکل گرفته است.

پس در بدنه­ ی خلقت و در تکوین دو عنصر محبّت الاهیّه و ولایت الاهیّه به ­طور جدّی حضور دارند. آن­ هایی که در خلقت در اعمال و افعالشان مضطر هستند مثل زمین و آسمان، عامل به همین عناصر و مجلا و مرآی آن­ ها هستند و آنی که در خلقت مختار می­ باشد اگر بخواهد در جهت جریان آب حرکت کند و در جهت خواب( جهت خواب به معنای عوامانه­ ی کلمه؛ یعنی سمت لطیف و راحت، مانند لمس کردن فرش در جهت خواب آن) ، زندگی کرده باشد، باید تشریع خودش را موافق همین تکوین قرار بدهد؛ یعنی با محبّت الاهیّه و ولایت الاهیّه زندگی کند.

این قاعده­ ی کلّی، در جزئیّات هم به همین شکل است. در هر مقطعی که تکوین اقتضای خاصّ خودش را داشت، اگر انسان بتواند خودش را، تشریع را موافق این تکوین قرار بدهد، همان راحتی و سهولت در سیر زندگی برایش اتّفاق خواهد افتاد. لذا آن روزی که در عالَم بیرون از ما واقعه­ ی کربلا اتّفاق افتاده اگر کسی محزون و عزادار بوده باشد و زیارت عاشورا و روضه بخواند، او در واقع تشریعش را با بیرون از خودش همسان کرده، تکوین و تشریعش را هم­سو قرار داده است و لذا اگر همه­ ی عالَم دارند به آن سو می­ روند، من هم همراه آن­ها می ­روم. امّا همه­ ی عالَم در قوّت و قدرت و شتاب کجا و من کجا؟! اگـر من هم همراه باشم، من هم همین­ طور می­ شوم.

امام حسین علیه ­السّلام ؛ مقصد زندگی

ایّام اربعین، ایّامی است که دوستان امام حسین علیه ­السَّلام، دوستداران ایشان، پیاده به طرف کربلا روان ­اند. این پیاده ­روی چندین حکمت می ­تواند داشته باشد:

یکی این­که محبّین، شدّت صداقت خودشان را در رابطه با ایشان نشان بدهند که چه­ قدر مشتاق زیارت ایشان­ اند که حاضرند هر زحمتی را به جان قبول کنند و با مشقّت، خودشان را به ایشان برسانند. این یک نکته.

نکته­ ی بعد این است که با توجّه به این­که مسیری طولانی دارد طی می ­شود، آن هم با سختی و باتوجّه به این­که وجود مبارک امام حسین علیه­ السَّلام پیش روی انسان است، انسان به ­طور طبیعی و خواه ناخواه توجّهش به ساحت مقدّسه­ ی ایشان است و این­که در عبادات، انسان رشد پیدا می ­کند ـ مخصوصاً در عبادات طولانی ـ اصلاً علّتش همین است کـه در زمان طولانی، انسان سـعی در دوام حضور قلب دارد و آن­چه که باعث تربیت باطنی و معنوی انسان است، حضور قلب نسبت به خدای متعال و ولیّ خدای متعال است.

پیاده­ روی طولانی، با سختی، همراه با توجّه به وجود مبارک امام حسین علیه ­السَّلام و زیارت ایشان، در تربیت باطن بیداد می­ کند.

حالا من و امثال من که دستمان از این توفیق کوتاه است، می ­توانیم راه را کوتاه ­تر طی بکنیم؛ در همین زندگی خودمان، در همین زندگی و کشاکش و درگیری و گرفتاری و بالا و پایین زندگی خودمان، در همین فعّالیّت عادی در متن زندگی­مان، سعی کنیم که توجّه خودمان را نسبت به ساحت مقدّس ایشان حفظ کنیم، خودمان را در محضر ایشان بدانیم و ایشان را در زندگی خودمان مقصد خود قرار دهیم؛ در دین خودمان، در معنای خودمان، در دل خودمان.

به این ترتیب إن شاء اللّه به فضل خدای متعال و رحمت او و عنایت خود صاحب عـزا و ایّام می ­شود کـه در واقع مـا هم شبـیه همان ­هایی که با زحمت و سختی «لبّیک یا حسین»گویان خودشان را می­ خواهند به ایشان برسانند، خودمان را به ایشان برسانیم، بلکه ایشان را دعوت کرده باشیم که تشریف بیاورند به خانه و کاشانه­ ی ما و خانه و کاشانه و زندگی ما را منوّر کنند به حضور خودشان، به نور خودشان و به عطر خودشان.

«اَللهم ارزُقنا شَفاعهَ الحسین یَوم الوُرود و ثَّبِّت لَنا قَدمَ صدقٍ عندک مَع الحسین و أصحابِ الحسین الَّذینَ بَذلوا مُهَجَهُم دونَ­الحسین علیه­السَّلام.»

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *