باب الحسین 7

باب الحسین 7

 

شما گریه کنید به شما عنایت می­ کنند، تمنّا کنید به شما می­ دهند، هر چه بخواهید مرحمت کنند، عنایت کنند، به شما می­ دهند، امّا چه می­ دهند؟ همان که خودتان می­ خواهید می­ دهند. شما چه می­ خواهید؟

از همین چیزهایی که معمولاً آدم می­ خواهد؛ یک چیزی که فقط در حدّ خودمان است؛ حالا آن­که گرفتاری دنیوی دارد، خواسته­ اش حلّ مشکل دنیوی ­اش می ­باشد و اگر کسی مشکل اُخروی و معنوی دارد، خواسته­ اش حلّ آن است. ولی مسأله این است که خدا بالاتر است یا نعمت­های خدا؟ این­ها ربطی به هم ندارند. بلاتشبیه، بلاتشبیه، مثلاً می­ پرسیم:

این سکّه ­های پول خُرد قیمتی­ ترند یا آن ماشینی که اسکناس چاپ می ­کند؟ آن دارد این را تولید می­ کند. اصلاً قابل مقایسه نیست. بلاتشبیه، بلاتشبیه، ولیّ خدا بالاتر است یا سایر نعمت­های خدا؟! ولیّ خدا منشأ نعمت­هاست.

پیامبر اکرم صلَّی­ الله­ علیه­ وآله ­وسلّم فرمودند:

«و نحن یَنابیعُ النِّعمه.»1.

ما سرچشمه­ های نعمت هستیم.
لذا هر چه بخواهیدـ به خاطر گریه ­تان، به خاطر تمنّایتان، به خاطر عملتان ـ کـه بـه شمـا عطا می­ کنند.

علیٰ ایّ حـال نعمتی است، این نمی­ رسد به این­که آدم خودِ وجودِ مقدّس سیّدالشّهدا را داشته باشد. معرفت سیّدالشّهدا صلوات­ الله­ علیه،داشتنِ خودِ ایشان است.

مرحوم وفایی شوشتری أعلی­ الله­ مقامه­ الشّـریف چه نیکو سروده:

بــریــز اشـک و مـخـواه از حسیـن، غیـر حسیـن

ز هر چه، دل به حسین بند و خویش یک­دِله کُن

معرفت هر چیز، داشتنِ خود آن چیز است؛ ملاقات با خود اوست. معرفت غیر از علم است؛ معرفت به ملاقات کردن حاصل می­ شود، معرفت به دیدن حاصل می­شود، معرفت به داشتن حاصل می­ شود.

برگرفته از کتاب باب الحسین

حسین درگاهی

1- بحارالأنوار 25 : 23، از ریاض الجنان

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *