باب الحسین 43

باب الحسین 43

 

ظهور، براساس عاطفه و محبّت نسبت ­به سیّدالشّهدا علیه ­السّلام

به ­خاطر اثر کربلا در رابطه با دل انسان ­ها، همان مجلس یزید که برای تفاخر و تفریح ایجاد شده بود، تبدیل به مجلس تعزیه می­شود.

نقل شده:

«… ثُمَّ اُدخِلَ نِساءُ الحسینِ عَلیٰ یَزیدِبن­ مُعاویَه فصِحنَ نساءُ آلِ یزید و بَناتِ معاویه و أهلِه و وَلوَلنَ و أقَمنَ الماتم…»1

… سپس زنان از خاندان امام حسین علیه ­السَّلام را نزد یزیدبن معاویه آوردند، پس زنان خاندان یزید و دختران معاویه و خاندان او صیحه زدند و ولوله به­ پا کردند و اقامه ­ی ماتم نمودند…

همین، نمونه ­ای از شدّت اثر کربلا در ایجاد بصیرت و محبّت است.

وقتی که دل می ­سوزد چه اتّفاقی می­ افتد؟ اوّلاً واقعه و مصیبت را می ­بیند. از دیدن آن، دل آتش می­ گیرد، به جوش می­ آید؛ هم بصیرت ایجاد می ­شود، هم محبّت. و هیچ چیز مثل واقعه ­ی کربلا با دل­ها چنین نمی­ کند؛ چون این­ چنین است، امام زمان علیه ­السَّلام که «رحمهٌ للعالمین»2 هستند، هنگام ظهـورشان بـا مـردم سَـر جنگ نـدارنـد؛ می­ خواهند مردم با رغبت بیایند، با معرفت و محبّت بیایند و بفهمند.

و با توجّه به این­که شعارها نشانه­ ی نیّات و امیال هر حرکتی است و شعار اصحاب امام زمان علیه­ السَّلام «یا لَثارات الحسین» است؛ این بدان معناست که در واقع یکی از عناصر جدّی حرکت ایشان در جلب مردم به سمت خودشان و هدایت آنان به خودشان و همراه کردن آنان با خودشان، استفاده از عاطفه­ ی مردم نسبت به کربلاست.

نقل شده هنگامی که امام زمان صلوات ­­الله­ علیه ظهور می­ کنند بین رکن و مقام می­ ایستند و پنج ندا می ­فرمایند؛ از جمله این­که:

«ألا یا أهلَ العالَم، أنَا الإمامُ القائم… ألا یا أهلَ العالَم، إنَّ جَدِّیَ الحسین قَتَلوهُ عَطشاناً، ألا یا أهلَ العالَم إنَّ جَدّیَ الحُسین علیه­السَّلام طَرَحوه عریاناً، ألا یا أهلَ العالَم، إنَّ جَدِّیَ الحسین علیه­ السَّلام سَحَقوه عُدواناً.»2

ای اهل عالَم! من امام قائم هستم… ای اهل عالَم! به راستی که جدّ من حسین علیه ­السَّلام را تشنه کشتند. ای اهل عالَم! به راستی که جدّ من حسین علیه ­السَّلام را عریان رها کردند. ای اهل عالَم! به راستی که جدّ من حسین را ظالمانه به شدّت کوبیدند.

و «یا لَثارات الحسین» روی عَلَم؛ یعنی: «هر که دارد هوس کرب و بلا بسم اللّه»؛ ما داریم می­ رویم، هر کس می­ خواهد بیاید، بیاید.

گریه بر سیّدالشّهدا و دعا برای امام عصر علیهما­السّلام

یکی از نکاتی که در مورد واقعه­ ی ظهور امام عصرعلیه ­السَّلام وجود دارد و به گمانم به آن توجّه نمی ­شود این است که اصلاً نقش پرچم اصحاب آن حضرت؛ شعارشان «یا لَثارات الحسین» است. این نقش علَم لشکر امام زمان صلوات ­­الله­ علیه؛ یعنی: داغ دلشان مصیبت کربلاست؛ داغ دلشان مصیبت سیّدالشّهدا صلوات ­­الله­ علیه است. چیزی که مرسوم است این است که برای امام زمان علیه ­السَّلام دعا می­ کنند، ولی به داغ مصیبت کربلا دعا نمی ­کنند. بهتر این است که برای واقعه­ ی کربلا بسوزند و بعد دعا کنند. این قیمتی است؛ این همان فرمایشی است که از ساحت مقدّس ایشان نقل شده که فرمودند:

«أنّی لَأدعو لِمُؤمِنٍ یَذکُرُ مُصیبهَ جَدِّیَ الشَّهید ثمَّ یَدعو لی بتعجیلِ الفَرَجِ و التّأیید.»3

به راستی که من دعا می­ کنم برای مؤمنی که مصیبت جدّ شهیدم را یاد می­ کند و سپس برای تعجیل فرج و تأیید برایم دعا می­ کند.

شاید یک معنای فرمایش ایشان این باشد که یعنی: برای من دعا کنند در حالی که دلشان برای سیّدالشّهدا علیه­ السَّلام می ­سوزد.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

بحارالأنوار 45 : 155 ، از امالی شیخ صدوق
الکافی 1 : 508
الزام النّاصب 2 : 233 ، از موائد
مکیال المکارم 2 : 57

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *