باب الحسین 30

باب الحسین 30

 

امّا یک مطلبی هست:

توسّل به هر یک از ائمّه علیهم ­السَّلام امتیازاتی دارد، ولی به دلیل خصوصیّت وجود مقدّس سیّدالشّهدا صلوات­­ الله­ علیه این مطلب بروز و ظهور دیگری دارد؛ مطمئنّاً شما احساس آرامش و امنیّت و محبّتی می­ کنید که تا حال نداشتید. این برمی­ گردد به این­کـه اصلاً بهشت جلوه ­ای از نور وجه مبارک حضرت سیّدالشّهدا علیه ­السَّلام است.1 شاید علّت و حکمت این­که گریه بر حضرت سیّدالشّهدا، بهشت را برای انسان واجب می­ کند ـ که پیامبر اکرم صلَّی­ الله ­علیه ­وآله ­وسلّم فرمودند: «مَن بَکیٰ عَلَی الحُسَین أو تَباکی وَجبَت لَهُ الجَنَّه»2.

هر که بر حسین بگرید یا تباکی کند، بهشت برای او واجب شودـ این است که گریه در واقع، ظهور و بروز محبّت در شکل شدیدش می ­باشد و محبوب هم نزد محبّتش هست. وقتی این اتّفاق افتاد، در واقع، بهشت برای انسان حاصل است. با توجّه به نسبت بهشت با ساحت مقدّس سیّدالشّهدا صلوات ­­الله­ علیه، آنی و لحظه ­ای که ایشان را داشته باشید در بهشت هستید.

مشهد امام زمان علیه ­السَّلام با مشهد سیّدالشّهدا علیه­ السَّلام یکی نیست، ولی منافات هم ندارد.

در قیامت نیز چنین است که حسینیّون می­ آیند و سریع به بهشت داخل می ­شوند، ولی دیگران نه.3.

گریه بر امام حسین علیه­ السّلام ، مفتاح بهشتی شدن
بهشت از نور مبارک سیّدالشّهدا صلوات ­­الله ­علیه خلق شده است.4 گستره ­ی بهشت خدا به طول همه ­ی آسمان­ ها و زمین خداست: (جَنَّهٍ عَرضُهَا السَّماواتُ و الأرضُ)5 ؛ لذا همه­ ی مخلوقات خدا از حقیقت آن بهره برده­ اند؛ به این ترتیب، گریه­ ی بر سیّدالشّهدا صلوات­­ الله ­علیه آشکار کردن آن حقیقتی است که در انسان و در مخلوق خدا مکنون است.

با توجّه به این مقدّمات، انسان می ­تواند معنای این حدیث را که امام حسین علیه ­السَّلام «عبره کلّ مؤمن»6 ، اشک هر مؤمن است، بهتر بفهمد. مؤمن اهل بهشت است، مؤمن همین­ جا بهشت را در خودش دارد و بهشت از نور سیّدالشّهداست؛ یعنی همان حقیقت حسینی در دل مؤمن مکنون است.

پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه­ وآله فرمودند:

«إنَّ لِلحُسَینِ فی بَواطِنِ المُؤمِنینَ مَحَبَّهً مَکنونَه.»7 .

به راستی که برای حسین در باطن­ های مؤمنان محبّتی پنهان و نهفته شده است.

با گریه بر سیّدالشّهدا صلوات­­ الله­ علیه، آن حقیقت آشکار می ­شود و چون آن حقیقت،خود سیّدالشّهداست؛ لذا آن اشک، خود سیّدالشّهداست. همه­ ی مخلوقات خدا دلشان می ­خواهد به همان بهشت بروند؛ یعنی آن ­جایی که خدا و اولیای خـدا با کمال دست و دل­بازی جلوه فرمود­ه­ اند؛ لذا همه­ ی انبیا و اولیا، همه­ ی صلحا و شهدا در طول تاریخ بر سیّدالشّهدا گریه کردند؛ از حضرت آدم تا حضرت خاتم صلَّی ­الله ­علیه­ وآله ­وسلّم و از ایشان تا حضرت ولیّ عصر صلوات ­­الله­ علیه.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

بحارالأنوار 15 : 10
حدیقه الشّیعه : 509
کامل الزّیارات : 81 ، ح 6
بحارالأنوار 15 : 11، از ریاض الجنان.
آل عمران (3) : 133.
کامل الزّیارات : 108
فوائد المشاهد : 413

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *