باب الحسین 18

باب الحسین 18

 

وجود تمام رحمت پیامبر در امام حسین علیهما­السّلام

 

پیامبر اکرم صلَّی­ الله ­علیه ­وآله­ وسلّم «رحمهٌ للعالمین» بودند و هستند.

 

خدای متعال می­ فرماید:

 

(و ما أرسَلناکَ إلّا رَحمَهً لِلعالَمین.)1

 

و ما تو را نفرستادیم مگر رحمتی برای عالمیان.

 

این «رحمهٌ لِلعالَمین» بودن ایشان هم در خلقت ایشان است و هم در شریعتشان؛ هم در تکوین است و هم در تشریع.

 

هم­چنین یک جلوه­ ی عجیب و غریب از «رحمهٌ لِلعالَمین» بودن ایشان مربوط به شهادتشان است. اگر ما در جمعی باشیم و آن­جا یک اتّفاقات ناگواری برای ما پیش آید، یک عدّه هم بایستند نگاه کنند و یک عدّه اصلاً باعث آن اتّفاقات ناگوار بوده باشند، اگر مجالی پیش آید که از آن جمع بیرون برویم، چه خواهیم گفت؟ می­ گوییم: من دیگر می­ روم و پشت سرم را هم نگاه نمی­ کنم. امّا ایشان تشریف بردند و فرمودنـد: «عَلیٌّ نَفسی»2 ،  علی نَفس من است؛ یعنی: خود من است، باطن من است. او میان شما بماند.

 

امام کاظم علیه­ السّلام در حدیثی فرمودند:

 

«إنَّ شَفَقَّهَ النَّبیِّ صلی الله علیه و آله­ عَلىٰ أُمَّتِهِ کَشَفَقَّهِ الآباءِ عَلَى الأولادِ، و أفضَلُ أُمَّتِهِ عَلیٌّ علیه­ السّلام، و مِن بَعدِهِ شَفَقَّهُ عَلیٍّ علیه­ السّلام عَلَیهِم کَشَفَقَّتِهِ  لِأنَّهُ وَصیُّهُ و خَلیفَتُهُ و الإمامُ مِن بَعدِهُ؛ فَلِذٰلِکَ قالَ: أنَا و عَلیٌ‏ أبَوا هٰذِهِ الأُمَّه.»3

 

به­ راستی که مهربانی و دل­سوزی پیامبر صلَّی­ الله­ علیه ­وآله­ وسلّم به امّتش مانند مهربانی و دل­سوزی پدران به فرزندان است و برترین امّت او علی علیه ­السَّلام است و پس از او مهربانی و دل­سوزی علی علیه­ السَّلام به آنان مانند مهربانی و دل­سوزی پیامبر است صلَّی­ الله­ علیه­ وآله­ وسلّم ؛ زیرا که او جانشینش و خلیفه ­اش و امام بعد از اوست؛ پس برای همین است که فرمودند: من و علی دو پدر این امّت هستیم.

 

حالا آن­ جمع، ظلم ­هایی­ که به رسول­ الله کردند؛ به امیرالمؤمنین تا به سیّدالشّهدا و به امامان پس از ایشان تا به امام زمان صلوات­­ الله­ علیهم ­أجمعین همان ظلم­ ها را کردند؛ امّا باز وجود مقدّس رسول اللّه صلَّی­ الله ­علیه­ وآله­ وسلّم رحمتشان را جمع نکردند با خود ببرند که کسی نتواند از آن رحمت واسعه بهره ببرد.

 

در حدیثی که حضرت زهرا سلام ­الله­ علیها حسنین علیهما­السّلام را نزد پیامبر اکرم صلَّی­ الله­ علیه ­وآله آوردند و درخواست کردند که به این دو فرزندم چیزی عطا کنید، آن حضرت در مورد امام حسین علیه ­السّلام فرمودند:

 

«… و أمَّا الحُسَین فأنحَلُه الجودَ و الرَّحمَه.»4

 

و امّا حسین، پس جود و رحمتم را به او بخشیدم.

 

از این حدیث شریف فهم می­شود که علی ­الخصوص رحمت واسعه­ ی الاهیّه تماماً از ایشان به امام حسین علیه­ السّلام عطا شده و این رحمت واسعه توسّط سیّدالشّهدا برای همیشه باقی است و دیگر این­که امامان از نسل امام حسین علیه­ السّلام که هریک به نوبه ­ی خود رحمت خدای متعال هستند، از آن­جا که همه ­ی ایشان حسینی اند؛ رحمتشان نیز خلافتاً و وراثتاً از امام حسین علیه­السّلام است.

 

 

 

برگرفته از کتاب باب الحسین

 

اثر حسین درگاهی

 

الأنبیاء (21) : 107

هزار حدیث در فضائل  امام علی علیه ­السّلام : 193 از احقاق الحق

تفسیر الصافی 4 : 166، از علل الشّرایع

بحارالأنوار 43 : 264، از خصال

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *