باب الحسین 10

باب الحسین 10

 

سهولت نیل به سعادت و بهشت در درگاه سیّدالشّهدا علیه ­السّلام
پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه ­وآله ­وسلّم در آن حدیث شریف فرمودند که وجود مبارک سیّدالشّهدا صلوات ­الله­ علیه «بابُ نَجاهِ الأُمَّه»1 هستند.

این تعبیر فقط در مورد سیّدالشّهدا علیه­ السَّلام هست، در مورد هیچ کدام از ائمّه­ ی دیگر علیهم­ السَّلام نیست؛ یعنی همه­ ی آنان که امّت رسول اللّه صلَّی الله ­علیه ­و آله ­وسلّم به حساب بیایند، این­جا به سادگی می ­توانند به آن مقصد خلقت، سعادت دنیا و آخرت و به آن­چه که علیٰ ایّ حال قیمتی و باارزش است، برسند و از هلاکت نجات یابند.

درِ خانه­ ی ­امام صادق علیه ­السَّلام آدم­ شدن خیلی مشکل است؛ امام عسکری علیه­ السَّلام فرمودند:

«فأمّا مَن کانَ مِن الفُقَهاءِ صائِناً لنفسِهِ حافِظاً لِدینِهِ مُخالِفاً عَلىٰ هَواهُ مُطِیعاً لِأمرِ مَولاهُ فلِلعَوامِ أن یُقَلِّدُوهُ.»2

هر فـقیهی کـه مراقب نفسش بـوده و حافـظ دین خـود است و با نفس خود مخالف است و اطاعت­ کننده­ ی امر مولایش می ­باشد، پس بر عوام است که از او تقلید کنند.

انجام این امور مشکل است، امّا درِ خانه­ ی سیّدالشّهدا چنین نیست؛ بهشت ـ بـه قـول معـروف ـ اللّه­ داد است؛ ارزان است؛ بـدها به­ سادگی می ­توانند خوب شوند. حالا وجود مبارک سیّدالشّهدا صلوات الله­ علیه حضور دارند؛ لذا کافی است خودمان را با ایشان تنظیم کنیم، حواسمان از ایشان پرت نشود؛ به این ترتیب اجازه دهیم وجود مبارک ایشان در ما حضور پیدا کنند. جایی­ که ولیّ­ خدا حضور پیدا کنند، نه مشکلی می­ ماند نه ظلمتی، نه کفری و نه نکبتی. مخصوصاً در کربلا و یا در محرّم و صفر که ایشان بیشتر حضور پیدا کرده ­اند و با یک دید،ساده ­تر از هر جا و زمان دیگر می ­شود این توجّه را پیدا کرد.

در زندگی، کاری آسان­تر از نفَس­ کشیدن نیست؛ آدم کافی است به نفَس کشیدن خودش توجّه کند. کربلا جایی است که هم خاکش و هم آبش متبرّک است؛ پس بنا بر این، هوایش هم متبرّک است؛ چون هوا همان آب لطیف­ شده است. هر چند در هوا بوی خوش پخش بوده باشد، اگر آدم توجّه نکند، آیا از آن بوی خوش بهره می ­برَد؟
اگر متوجّه این بوی خوش نبوده باشد و حواسش جای دیگری بوده باشد، برای آدم اتّفاقی نمی­ افتد؛ ولی اگر تا بفهمد بوی خوشی می آید، نفَس عمیق بکشد، به نفَس ­کشین های خود توجّه کند، از بوی خوش بهرمی برد؛ لذا کافی است که آدم به نفَس ­کشیدن­هایش، به آن حقیقت متعالیه که در همین فضا حضور دارد توجّه کند تا از راه نفَس به باطنش وارد شود.

این را انجام دهید؛ نیم ساعت، حتّی اگر پنج دقیقه این کار را انجام دهید، احساس می­ کنید که همه­ ی وجود شما را نورانیّت و طهارت پُر کرده است. این یک نکته­ ی خیلی قیمتی.

حالا در محضر سیّدالشّهدا ­علیه ­السَّلام اگر آدم حرف ­های بیهوده هم بگوید، بی ­ادبی و توهین است.

برگرفته از کتاب باب الحسین

حسین درگاهی

1- الأمالی، شیخ صدوق: 115

2- الاحتجاج 2 : 458

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *