باب الحسین قسمت 66

arbeen

 

عظمت مصیـبت عاشورا

و اهمّیت گریه برای امام حسین علیه السّلام

عظیم ترین مصیبت ها؛ مصیبت حضرت سیّدالشّهدا علیه السّلام
این مطلب ممکن است به عنوان سؤال مطرح بوده باشد که این همه اهمّیّت دادن به عزای سیّدالشّهدا صلوات الله علیه به چه دلیل است؟
برای نمونه این که به چه دلیل برای ایشان اربعین می گیرند ولی برای بقیّه نه؟ در حالی که با یک دید، ائمّه علیهم السَّلام در فضیلت مساوی اند. در وجود مبارک ایشان چه خصوصیّتی هست که این همه به تعزیه ی ایشان اهمّیّت داده می شود؟
در یک روایتی هست که چنین سؤالی از ائمّه علیهم السَّلام شده و پاسخ فرمودند. متن آن حدیث شریف این است:
عبداللّه بن فضل هاشمی گوید:
«قُلتُ لِأبی عَبدِ اللهِ علیهماالسَّلام : یَا ابنَ رَسولِ اللهِ؛ کَیفَ صارَ یَومُ عاشُورَاءَ یَومَ مُصیبَهٍ و غَمٍّ و جَزَعٍ و بُکاءٍ دُونَ الیَومِ الَّذی قُبِضَ فیهِ رَسولُ اللهِ صلَّی الله علیه وآله وسلّم و الیَومِ الَّذی ماتَت فیهِ فاطِمَهُ و الیَومِ الَّذی قُتِلَ فیهِ أمِیرُالمُؤمِنینَ علیه السَّلام و الیَومِ الَّذی قُتِلَ فیهِ الحَسَنُ علیه-السَّلام بِالسَّمِّ؟»
به حضرت جعفربن محمّد، امام صادق علیهما السَّلام عرض کردم: ای فرزند رسول خدا! چگونه است که روز عاشورا روز مصیبت و غم و ناله و گریه است (به گونه ای) غیر از روزی که رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم در آن روز رحلت فرمودند و روزی که فاطمه علیهاالسَّلام در آن به شهادت رسید و روزی که امیرالمؤمنین علیه السَّلام در آن روز کشته شد و روزی که امام حسن علیه السَّلام در آن روز به وسیله ی سم کشته شد؟
امام صادق علیه السَّلام فرمودند:
«إنَّ یَومَ الحُسَینِ أعظَمُ مُصیبَیهً مِن جَمیعِ سائِرِ الأیّامِ و ذٰلِکَ أنَّ أصحابَ الکِساءِ الَّذی کانوا أکرَمَ الخَلقِ عَلَى اللهِ تعالیٰ کانوا خَمسَهً، فَلَمّا مَـضىٰ عَنهُمُ النَّبیُّ صلَّی الله علیه وآله  بَقِیَ أمیرُالمُؤمِنِینُ و فاطِمَهُ و الحَسَنُ و الحُسَینُ فَکانَ‏ فیهِم لِلنّاسِ عَزاءٌ و سَلوَهٌ، فَلَمّا مَضَت فاطِمَهُ علیها السَّلام کانَ فی أمیرِالمُؤمِنینَ و الحَسَنِ و الحُسَینِ لِلنّاسِ عَزاءٌ و سَلوَهٌ، فَلَمّا مَـضىٰ مِنهُم أمیرُالمُؤمِنِینَ علیه السَّلام کانَ لِلنّاسِ فی الحَسَنِ و الحُسَینِ عَزاءٌ و سَلوَهٌ، فَلَمّا مَضَى الحَسَنُ علیه السَّلام کانَ لِلنّاسِ فی الحُسَینِ علیه السَّلام عَزاءٌ و سَلوَهٌ، فَلَمّا قُتِلَ الحُسَینُ علیه السَّلام لَم یَکُن بَقِیَ مِن أهلِ الکِساءِ أحَدٌ لِلنّاسِ فیهِ بَعدَهُ عَزاءٌ و سَلوَهٌ فَکانَ ذَهابُهُ کَذَهابِ جَمیعِهِم کَما کانَ بَقاؤُهُ کَبَقاءِ جَمیعِهِم فَلِذٰلِکَ صارَ یَومُهُ أعظَمَ مُصِیبَهً.» علل الشّرائع 1 : 225.
به راستی کـه روز حسین علیه السَّلام (عاشـورا) مصیبتش عظیم تر از همه ی روزهاست و این بدان علّت است که اصحاب کساء؛ آن کسانی که گرامی ترین و عزیزترین خلایق بودند نزد خدای تعالیٰ پنج تن بودند، پس هنگامی که پیامبر صلَّی الله علیه وآله  از میان آنان رفتند امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و حسین علیهم السَّلام باقی ماندند که بودن ایشان در میان مردم موجب صبر و تسلّی و رفع همّ آنان بود. پس هنگامی که فاطمه علیها السَّلام از میانشان رفتند، بودن امیرالمؤمنین و حسن و حسین در میان مردم موجب صبر و تسلّی و رفع همّ و غمّ آنان بود. پس هنگامی که امیرالمؤمنین علیه السَّلام از میانشان رفتند، بودن امام حسن و امام حسین علیهما السَّلام برای مردم موجب صبر و تسلّی و رفع همّ و غمّ آنان بود. پس هنگامی که امام حسن علیه السَّلام از میان آنان رفتند، بودن امام حسین علیه السَّلام برای مردم موجب صبر و تسلّی و رفع همّ و غمّ آنان بود. پس هنگامی که امام حسین علیه السَّلام کشته شدند، هیچ یک از اصحاب کساء باقی نماندند تا بعد از ایشان برای مردم موجب صبر و تسلّی و رفع همّ و غمّشان باشد؛ پس رفتن او مانند رفتن همه ی آنان است همان گونه که باقی بودن او مانند بقای همه ی آنان بود؛ پس به خاطر این است که روز شهادت امام حسین علیه السَّلام (عاشورا) مصیبتش عظیم ترین است.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *