باب الحسین قسمت 63

احب الله

 

حضور امام حسین علیه السّلام در محبّت و گریه برای ایشان

هر خالقی در مخلوق خود به فعل خود حضور دارد و هر محبوبی به محبّت خود در محبّ خویش. پس با توجّه به فعل و خلقت غیرارادی و غیراخـتیاری متحـقّق در خویش، خـالق و ولایت او را می توان یافت و با هر چه بیش تر کردن محبّت به محبوب و ظاهرتر کردن محبّت مکنون فطری او، او را بیش از پیش در خویش و خویش را در او یافت.

امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در حدیثی فرمودند:
«إنَّ اللهَ تبارک وتعالیٰ جبَل قلوبَ العِباد عَلیٰ حُبِّنا.» الأمالی، شیخ مفید : 233
به راستی که خدای تبارک وتعالیٰ قلب های بندگان را بر محبّت ما سرشت.

و طریقه ی عملی ایجاد و اِعمال این محبّت همان گونه است که در فرمایش ثامن الحجج علیه الصّلاهوالسَّلام لحاظ است:

«یَابنَ شَبیب! إن کُنتَ باکیاً لِشَیٍّ فَابکِ لِلحُسَینِ بنِ علیِّ بنِ أبی طالب علیهم السَّلام.» عیون أخبارالرّضا علیه السّلام 1 : 299
ای پسر شبیب! اگر خواستی بر چیزی گریه کنی، پس بر حسین بن علیّ بن ابی طالب علیهم السَّلام گریه کن.

گریه بر مصائب امام حسین علیه السَّلام خواسته یا ناخواسته با تذکّر به وجود مبارک خود ایشان است؛ آن هم تذکّر و توجّه قلبی و نفسی؛ لذا: چنین تذکّر و توجّهی باعث حضور مبارک خود ایشان در موطن نفس می شود.

محبّت خاصّ خدای متعال به محبّ امام حسین علیه السّلام

یک استنباط از فرمایش شریف نبوی:
«أحَبَّ اللهُ مَن أحَبَّ حُسَیناً.» بحارالأنوار 43 : 261، از کشف الغمّه
خدا دوست دارد کسی را که حسین را دوست می دارد.
این است:
خدای متعال مُحبّ امام حسین علیه السَّلام را اَخصّ از سایرین دوست دارد. به همین قاعده با توجّه به این که ائمّه علیهم السَّلام «وعاء مَشیَّه الله» (همان 25 : 337، از کتاب الغیبه شیخ طوسی. )هستند، این قاعده در رابطه با آنان و محبّین امام حسین علیه السَّلام نیز جاری است؛ یعنی: آنان نـیز محبّین امام حسین علیه السَّلام را اَخصّ از دیگران دوست دارند؛ آنان نیز «یُحبّونَ مَن أحَبَّ حُسَیناً» دوست می دارند کسی را که حسین را دوست می دارد.

ماندگاری محبّت و عزای سیّدالشّهدا صلوات الله علیه

راز ماندگاری توجّه به کربلا، در ماندگاری امام حسین علیه السَّلام و محبّت به ایشان که در گِل و دل خلایق است، می باشد.
سفینه ی نجات امام حسین علیه السَّلام سوار بر امواج عواطف خلایق سیر می کند؛ لذا: کسانی که در اجزای وقایع کربلا، مانند: عطش، وداع و استنصار ـ که محرّک ترین و مؤثّرترین در عواطف خلایق اند ـ تشکیک می کنند و فقط به جنبه های حماسی واقعه اکتفا می نمایند، تیشه به ریشه ی اساس این ماندگاری در مردمان می زنند؛ تا کی نوبت بقیّه شود!

 

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

 

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *