باب الحسین قسمت 61

حسین مِنّی

 

تخصیص و تأکید بر محبّت امام حسین علیه السّلام

وجود مبارک رسول اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم حبیب علی الاطلاق خدای متعال است و اهل بیت ایشان حبیبان منحصر به فرد خدای متعال: «لا حَبیبَ إلّا هُوَ و أهلُه» زیارت آل یاسین ؛
پس چـرا خـود حضـرتـشان می فرمایند: «أحبَّ اللهُ مَن أحَبَّ حَسیناً»؟
چرا این تخصیص و تأکید؟! برای کربلا؟! برای عطش؟! برای بی کسی و غریبی؟! یا نه، برای محبّتی که در خدایش برای او و در او برای خدایش بوده؛ همان که راز سر به مُهر خلقت است؛ همان که عقل در فهم آن علیل و فکر در درک آن حیران می باشد؛ محبّتی که سبب خلقت جدّ اطهرش شد و آن خبر از آن در این میانه داد:
«حُسینٌ مِنّی و أنَا مِن حُسَین، أحبَّ اللهُ مَن أحبَّ حُسَیناً.» بحارالأنوار 43 : 261، از کشف الغمّه
حسین از من است و من از حسینم، خدا دوست دارد کسی را که حسین را دوست می دارد.
و آیا تشنه کامان کربلا، از نازدانه شیرخواره تا شاه زاده علی اکبر و عبّاس علمدار، در حقیقت طالب جامی پُر از آن محبّت نبودند؟! آیا برای مـا درماندگان خاک نشین قرار نیست قطـره ای و جرعه ای و بهره ای از آن باشد؟! پس چرا دل این همه حسین حسین می کند؟! چرا از او و محبّت او و سوختن و گریه بر او سیر نمی شود؟!

اگـر بــا دیگـران اش بـود میـلی چرا ظرف مرا بشکست لیلی؟!

امام حسین علیه السّلام ؛ مثَل اعلای محبّت الاهیّه

حضرت سیّدالشّهدا صلوات الله علیه مثَل اعلای آن حقیقت الاهیّه اند که «محبّت» است.
در حدیثی نقل شده که حضرت فاطمه ی زهرا سلام الله علیها فرمودند:
به رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم عرض کردم: «أنحِلِ ابنَیَّ الحَسَنَ و الحُسَینَ» به دو فرزندم عطایی کنید.
پیامبر اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم فرمودند: «… و نحَلتُ الصَّغیرَ المحبَّهَ و الرّضا» به آن فرزند کوچک (یعنی امام حسین علیه السَّلام) محبّت و رضا را بخشیدم. عوالم العلوم 11 (قسم 2): 897 ، از نظم درر السّمطین.
رابطه ی محبّت زیباترین رابطه در کلّ خلقت است. به قدری زیباست که آدم را زیبا می کند. وقتی شما دوست داشتی آن کسی را که خدا دوست دارد ولو این که بدی ها کرده باشی، تو را با خود می برد.
در احادیث فرمودند:
«المَرءُ مَعَ مَن أحَبَّ.» المحاسن 1 : 263
آدمی با کسی است که دوست می دارد.

محبّت و مودّت قرابت ایجاد می کند؛قرابت حقیقی به محبّت است.

امیرالمؤمنین صلوات الله علیه فرمودند:
«أقرَبُ القُربِ مَوَدّاتُ القُلوب.» شرح غررالحکم 2: 405.
نزدیک ترین نزدیکی ها، محبّت های قلب هاست.

لذا این یک قاعده ای است که خیلی می شود از آن استفاده کرد.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *