باب الحسین قسمت 60

moharam

 

امام حسین علیه السّلام و محبّت او؛ کفایت از همه چیز

با توجّه به این که خدای متعال اوّلاً حبیب خود را خلق فرموده؛ یعنی به محبّت ذاتی خود او را آفریده و ایشان حقیقت هر خیری در آفرینش هستند، بر همین اساس امیرالمؤمنین صلوات الله علیه می فرمایند: «أوَّلُنا محمَّد و آخِرُنا محمَّد و أوسَطُنا محمَّد و کُلُّنا محمَّد» بحارالأنوار 26 : 6 ، از کتاب عتیق
و ما نیز جسارتاً می توانیم به جای این عبارات عرض کنیم: أوّلنا محَبَّه و آخرنا محبَّه و أوسطنا محبَّه و کُلّنا محَبَّه. ظهورِ اوّل، محبّت بوده، ظهورِ آخر هم محبّت خواهد بود و آن ظهورِ میانی هم که محبّت است در کربلاست.
فرموده اند که «کاف» در قَسَم (کهیعص) خدای متعال، کربلاست و نیز اسم «کافی» خدای متعال است و جمع بین این دو یعنی: حقیقت کربلا کفایت از همه می کند؛ یعنی: در خانه اگر کس است، یک حرف بس است.

کربلا، جلوه ی همه ی محبّت توسّط سیّدالشّهدا علیه السّلام

خدای متعال، خلقت را آغشته به محبّت ولیّ اللّه آفریده است. فرمود:
«و عِزَّتی و جَلالی إنّی ما خَلقتُ … إلّا لِأجلِکُم و مَحَبَّتکُم.» بخشی از حدیث شریف کساء
به عزّت و جلالتم سوگند که من خلق نکردم … مگر برای شما (اهل بیت) و محبّتتان.
لذا به ذکر او، آن محبّت مکنون در دل ها آشکار و لذا دیدگان گریان می شود. گِل هر انسان پاک زاده¬ای به محبّت او عجین است. حال اگر فقط ذکر او دل ها را دگرگون و چشم ها را گریان کند، وا شوقاه!
آنک اگر وجود مقدّس حضرتش آشکار شود، چه خواهد شد؟! محبّت حضرتش آن گونه که خدای متعال گِل و دل آدم و عالَم را بدان سرشته، ظاهر خواهد شد و این محبّت است که خارها را گُل و گرگ ها را برّه و عالَم را اَمن و آدم را امان و او را قابل و شایق پذیرش فرمان الاهی خواهد کرد.
محبّت او حقیقت نعمت و رحمت و جنّت است؛ لذا دنیای ظهور، دنیای نعمت و رحمت و جنّت خواهدبود.

تو میر عشقی عاشقان بسیار داری
پـیغمبری بـا جان عاشـق کار داری

و «کربلا» جلوه ی همه ی محبّت است:
رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم فرمودند:
«إنَّ لِلحُسَینِ فی بَواطِنِ المُؤمنینَ مَحبَهً مَکنونَهً.» فوائد المشاهد : 413
به راستی که برای امام حسین در باطن های مؤمنان محبّتی نهفته و پنهان است.

از آن بـــه دیــر مـغــانم عـزیــز می دارنــد
که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست (حافظ)

اشاره به فرمایش پیامبر اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم :
«إنَّ لِقتلِ الحُسَینِ حَرارَهً فی قُلوبِ المؤمِنینَ لا تَبَرُدُ أبَداً.» مستدرک الوسائل 10 : 318، از مجموعه الشّهید
به راستی که به خاطر کشته  شدن امام حسین در قلب های مؤمنان حرارتی (سوزی) است که هرگز سرد نمی شود.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *