باب الحسین قسمت 59

ya hosein

 

وجود مقدّس اهل بیت علیهم السّلام ؛ محبّت خدای متعال
وجود مبارک ولیّ اللّه صلوات الله  علیه جلوه گاه محبّت حق تعالی به ایشان است؛ وجود مبارک ولیّ اللّه، اصلاً خود وجود مبارکشان، محبّت خدای متعال به ایشان است.
یک پرده از معنی «ولایت» به همین دلیل است که «محبّت» است، «محبّت» همه ی «ولایت» نیست، پرده ای از ولایت است؛ لذا ولیّ اللّه، وجود مبارکش، اصلاً خود «مَحبَّه الله» است نسبت به ایشان، خصوصاً آن وقتی که وجود مقدّس خود ایشان هم به محبّت جلوه کند، بخواهد که این محبّت را نشان دهد، به رخ دیگران بکشد، در انظار دیگران آشکار کنـد، بخواهد کـه بـه محبّت جلـوه گـری کند. وقتی این طور بشود، «نورٌ عَلیٰ نور» می شود؛ از یک طرف محبّت خدای متعال به ایشان، از طرف دیگر، جلوه ی ایشان به محبّت؛ «نورٌ عَلیٰ نور» است.

امام صادق علیه السَّلام در حدیثی فرمودند:
«نَحنُ وُدُّ الله.» تفسیر نورالثّقلین 4 : 439
ما وُدّ (محبّت) خدا هستیم.

به  همین  دلیل است که در اوقات و ایّام مربوط به اهل بیت علیهم السَّلام بـه طور خاصّی، حزن یا شعـف نسبت بـه ایشان در عالَم محسوس می شود، محسوس تر می شود؛ به طوری که دل های گَردگرفته هم متفاوت بودن آن حال و هوا را در عالَم می فهمند.

فوران محبّت امام حسین علیه السّلام در عالَم خلقت

طبق روایات، خدای متعال در خلقت خودش تجلّی فرموده است؛ تجلّی خدای متعال به خلقش برای خلقش.
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه فرمودند:
«اَلحمدُ لِلّٰهِ المُتَجَلّی لِخَلقِه بِخَلقِه.» نهج البلاغه : خطبه ی 108

حمد خدای را که به خلقش برای خلقش متجلّی می باشد.
حالا اگر خدای متعال، جلوه اش، تجلّی اش، محبّت او بوده باشد به وجود مبارک حبیب خودش و احبّای او، از این جا می شود فهمید که محبّت خلایق به امام حسین علیه السَّلام که در همه ی عالَم و عالمیان وجود دارد از کجاست.
یعنی خودبه خود درخلقت خدای
متعال تا هر جا که رفته  باشد،محبّت وجود مقدّس اهل بیت علیهم السَّلام  – عموماً –  و امام حسین علیه السَّلام ـ خصوصاً ـ رفته است.
پیامبر اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم فرمودند:
«جُبِلَتِ القُلوب عَلیٰ حُبِّ مَن أُحسنَ إلَیها و بُغِضَ مَن أساءَ إلَیها.» تحف العقول: 37.
قلب ها بر محبّت کسی که به آن ها خوبی کرده و دشمنی کسی که به آن ها بدی کرده سرشته شده است.
محبّت امام حسین علیه السَّلام در واقعه ی کربلا آتش فشانی کرده است؛ لذا وقـتی دستجاتی بـه طور آرام، نه بـه طور هیجانی، نه حتّی بـه طور مفهـوم برای اهالی بیگانـه با این معانی و این زبان و ادبیّـات، در جاهای مختلف دنیا راه می افتد، شما می بینید کـه تحت تأثـیر قـرار می دهد.
ما می توانستیم، همـین الآن هم می تـوانـیم با نـام مبارک امام حسین علیه السَّلام تمام فرهنگ های دنیا را فتح بکنیم و ما می توانیم به این ترتیب در این محبّت، در این محبّت فطـری که آتش فشانی کرده، خودمان را بسوزانیم، محو کنیم تا به این ترتیب در محبّت خدای متعال محو شده باشیم تا آغشته شده باشیم به آن محبّت؛ چون این محبّت، محبّت خدای متعال است که آتش فشانی کرده و عالَم را سوزانده است.
وجود مقدّس رسول اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم فرموده اند:
«أحَبَّ اللهُ مَن أحَبَّ حُسَیناً.» بحارالأنوار 43 : 261، از کشف الغمّه.
خدا دوست دارد کسی را که حسین را دوست می دارد.
آن وقت اگر کسی در این محبّت خودش را بسوزاند، به محبّت خدای متعال سوخته است و بالاترین مرتبه ی معرفت که معرفت بالاترین مرتبه است. وقتی است که با محبّت توأم بوده باشد.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *