باب الحسین قسمت 57

hosain

 

سعی در دوام توجّه و حفظ محبّت امام حسین علیه السّلام

یک نکته ی مهم در بهره مندی از عبادات، زیارات و ادعیّه این است که وقتی هرکدام از این ها را انجام بدهید، با هر کیفیّتی، حالتان متفاوت می شود؛ حال عبادت، زیارت، قبل و بعدش با هم تفاوت می کند.
قبل از عبادت، قبل از نماز، آدم یک حالی دارد؛ خوب یا بد. وقتی که نماز بخواند، حال بعدی اش، بعد از اتمامش، مطمئناً بهتر از حال قبل از نماز است.
در زیارت هم همین طور، مخصوصاً اگر از راه دوری کسی مشرّف شده باشد. مواجه شدن با فضایی که در آن جا وجود مبارک امام علیه السَّلام یافته می شود، به طور جدّی در حال و هوای انسان تأثیر می کند.
آن نکته ی مهم این است که آدم بعد از آن که از زیارت برگشت، از عبادت خارج شد، بتواند به آن حال دوام ببخشد و آن حال را حفظ کند.
البتّه آن حال عیناً به طور معمول باقی نمی ماند ولی تا آن جایی که بتواند بماند و دوام داشته باشد، آن فهم، آن حال، آن معرفت، آن دگرگونی در انسان مستکن می شود، رسوب می کند، جای گزین می شود و خود انسان را عوض می کند، باطن انسان را عوض می کند.
لذا در زیارت کردن؛ از دور یا نزدیک، مهم این است که انسان بتواند به این اُنس گرفتن دوام ببخشد، واقعاً با او مأنوس بوده باشد؛ با وجود مبارک امام حسین علیه السَّلام، که ایشان را قصدکرده و توفیق زیارتشان را داشته، مأنوس باشد و به این اُنس ادامه دهد.
در واقع اُنس داشتن، دوام همراهی، احساس همراهی داشتن با وجود مبارک آن امام و آن مَزور است با رغبت و محبّت؛ همراهی با توجّه به حضور آن حضرت.
به جز این که البتّه سعی کند توجّهش به حضور ایشان بوده باشد، می تواند با بعضی از اعمال تشدید کند:
در مورد وجود مبارک امام حسین علیه السَّلام، مثلاً می تواند با خودش تصمیم بگیرد که روزی صد تا صلوات بفرستد، هدیّه کند به شهدای کربلا یا صد تا صلوات بفرستد و هدیّه کند به اسرای کربلا، یا هر دو؛ یعنی: صد تا صلوات هدیّه به شهدای کربلا و صد صلوات هدیّه به اسرای کربلا علیهم السَّلام. هر کدام، ولی مداومت کند که فوق العاده مؤثّر است در حال و هوای آدم و این که عنایت و توجّه آن ها را به خودش جلب کند.
هر مایعی، نه فقط آب را، وقتی که می خواهد بنوشد «بسم اللّه» بگوید و سلام بفرستد به امام حسین علیه السَّلام؛ نه فقط آب را، چای را هم همین طور، بقیّه ی مایعات را هم همین طور، خواست میل کند با صلوات و سلام بر ایشان و لعن بر قالین ایشان میل کند.
یا چیزی که در نسل پدران ما معمول بوده، ولی متأسّفانه وقتی که به ما رسیده منتقل نشده؛ آن هم این است که به هر نشانه ای از امام حسین علیه السَّلام که چشمشان می افتاده، سلام می دادند؛ بـه همین پرده های سیاه، به همین پرچم های سیاه که چشمشان می افتاده، به همان ها سلام می-دادند: «اَلسَّلامُ علیک یا أباعَبد الله».
حتّی وقتی که آدم غذایی را می خواهد میل کند به یاد امام حسین علیه السَّلام باشد، به تأسّی امام سجّاد علیه السَّلام و رفتاری که ایشان داشتند که وقتی خادم برای ایشان آب و غدا می برده است، به یاد امام حسین علیه السَّلام می گریستند.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *