باب الحسین قسمت 55

ائمه

 

حسینی شدن، با حضور در ملکوت کربلا
یکی از راه های بهره مندی از زیارت کربلا، حضور در ملکوت کربلاست؛ حضور در باطن و حقیقت کربلاست. برای حضور در ملکوت کربلا، در باطن کربلا، در معنای کربلا، با محبّت وجود مقدّس سیّدالشّهدا صلوات الله علیه و سوزاندن دل به مصیبت ایشان می شود به آن رسید.
البتّه نکته ای هست و آن این که: ما به میزان گردگرفتگی باطنمان به دلیل غفلت ها، گناهان گناهان که جای خود داردـ کارهای بیهوده، حواس پرتی ها، قلبمان تیره و تار می شود؛ دیگر به سادگی گریـه مان نمی گیرد. قساوت؛ سنگ شدن دل، بدترین درد برای انسان است. در زندگی انسانی و ملکوتی بدترین درد برای آدم و مهلک ترین درد، قساوت قلب است؛ سنگ شدن دل است.
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
«ما ضُرِبَ عَبدٌ بِعُقوبَهٍ أعظَم مِن قَسوَهِ القلب.» مستدرک الوسائل 12 : 93، از تحف العقول.
هیچ بنده ای به عقوبتی بزرگ تر از قساوت قلب (سنگ دلی) دچار نشده است.
حالا می شود آن جاهایی که محبّت وجود مبارک اهل بیت علیهم السَّلام، عموماً و امام حسین علیه السَّلام ، خصوصاً، خودش را نشان می دهد؛ بی پروا و بی تکلّف، آدم خودش را به آن محبّت بیندازد، آغشته بکند؛ این کار باعث می شود که در واقع آلودگی از دل آدم پاک بشود.
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
«إنَّ حُبَّنا أهلَ البَیتِ لَیَحُطُّ الذّنوبَ عَنِ العِبادِ کَما تَحُطُّ الرّیحُ الشَّدیدهُ الوَرَقَ عَنِ الشَّجَرِ.» بحارالأنوار 27 : 77، از قرب الاسناد
به راستی که محبّت ما اهل بیت، گناهان را از بندگان می ریزد آن چنان که باد شدید برگ درختان را می ریزد.
لذا هر چیزی که می بینید می تواند محبّت شما را نسبت به اهل بیت علیهم السَّلام، به امام حسین علیه السَّلام تحریک کند، ایجاد کند، ظاهر کند، آن را تکرار کنید.
علیٰ أیّ حال یکی از راه های کربلایی شدن، حضور در ملکوت کربلا، باطن کربلا و معنای کربلاست که با استفاده از محبّت و مصیبت امام حسین علیه السَّلام شدنی است؛ برای این کار الّا و لابدّ لازم نیست آدم در خود کربلا حضور پیدا کند.
یکی از راه ها هم برای کربلایی شدن، حضور در ملک کربلاست، نه ملکوتش؛ در خود سرزمین کربلا، در خود جغرافیای کربلا، امّا با عنایت به یک مطالبی؛ ازجمله این که همه چیز کربلا متبرّک است.
آب آن جا مال فرات است و چنان که فرموده اند: غسل کردن زائر امام حسین علیه السَّلام در آن، در حالی کـه قـصد و اراده اش امـام حسین علیه السَّلام باشـد، گناهـان را می ریـزد و آدم را پاک می کند. کامل الزّیارات: 129
این کار می شود، امّا به شرط این که وقتی کسی آن جا دارد غسل می کند، حواسش باشد که این آب فرات است و یادش بیفتد که آب فرات در عاشورا بود و آن هم در حسرت سیرآب کردن وجود مقدّس امام حسین علیه السَّلام و خاندان و اصحاب ایشان بود.
خاکش متبرّک است؛ همانی است که امام صادق علیه السَّلام فرمودند:
«السّجودُ عَلیٰ تُربَهِ الحُسَینِ علیه¬السَّلام یَخرِقُ الحُجُبَ السَّبع.» بحارالأنوار 82 : 153، از مصباح المتهجّد
سجده بر تربت امام حسین علیه السَّلام حجاب های هفتگانه را می شکافد.
البتّه با این توضیح که فضیلت تربت کربلا، به میزان نزدیکی اش به حرم مطهّر و نزدیکی اش به مرقد مطهّر است.
جایی که آبش متبرّک است، خاکش متبرّک است، هوایش هم متبرّک است؛ لذا اگر کسی آن جا بوده باشد می تواند هوای آن جا را استشمام کند با توجّه به این که این هوایی است که وجود مبارک امام حسین علیه السَّلام ، وجودشان، عطرشان، نفَسشان در آن بوده و هست.
لذا وجود مبارک امام حسین علیه السَّلام همین الآن زنده هستند. حالا ما به زیارت قبر می رویم یا به زیارت خود امام حسین علیه السَّلام ؟!
در بخشی از زیارت امام حسین علیه السَّلام در نیمه ی شعبان به ایشان عرض می شود:
«أشهَدُ أنَّکَ قُتِلتَ و لَم تَمُت بَل بِرَجاءِ حَیاتِکَ حُیِیَت قُلوبُ شیعتِک.» مفاتیح الجنان
آقا! اقرار می کنم که شما کشته شده اید ولی نمرده اید، بلکه به امید زنده بودن شما، دل های شیعیان شما زنده است.
هر کسی با این توجّهات برود در کربلا بماند؛ یک دقیقه، یک ساعت، یک روز، یک هفته، هر چه قدر، به شدّت توجّه و اخلاصش، بـه همان شـدّت خودش هم کربلایی می شـود، خـودش هم متبرّک می شود.
در تمام این نکته ها باید به این مطلب توجّه بشود که ما در مواجهه با اهل بیت علیهم السَّلام، خودمان هم در واقع ولایی می شویم، اهل بیتی می شویم، شیعه می شویم، شیعه ی درست می شویم، امّا این مهم است که بعد از آن چه قدر بتوانیم آن را نگه بداریم.

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *