باب الحسین قسمت 50

 

برخی از احکام و راه های حسینی شدن

برخی از احکام و آداب حسینی شدن عبارت اند از:
1. مداومت بر گریه و عزاداری برای سیّدالشّهدا صلوات الله علیه
این فقط یک عمل خوب و مستحبّ صِرف نیست که به مجلس عزا بیاییم و گریه کنیم تا پاک شویم ـ که البتّه این اتّفاق می افتدـ بعد فراموش کرده، برویم دنبال کار خودمان، بلکه تکرار ایّام متعلّق به امام حسین علیه السَّلام؛ محرّم و صفر و نیز احکام و آداب مخصوص خودش به این دلیل است که ما حسینی شویم؛ فراموش نکنیم و در آن ایّام معدوده آن چنان معرفت و محبّت را در خودمان تشدید کنیم کـه در بقیّه ی ایّام سال هم بتوانیم از آن منتفع باشیم و از آن ارتزاق کنیم.

2. زیارت های کوتاه و مختصر
بعضی از اصحاب امام صادق علیه السَّلام به ایشان عرض می کنند: ما راهمان دور است و با مزار مبارک سیّدالشّهدا صلوات الله علیه فرسخ ها فاصله داریم. حضرت می فرمایند:
«در همان منزلت به محلّ مرتفعی (به پشت بام) برو، سپس به راست و چپ متوجّه شو، سپس سرت را به سوی آسمان بلند کن، سپس توجّه کن به طرف کربلا و حرم مطهّر ایشان و بگو: اَلسَّلامُ علیکَ یا أباعبد الله، السَّلامُ علیکَ و رحمَه الله و برکاته. برایت زیارتی نوشته می شود و هر زیارت، حجّی و عمره ای است.»
آن شخص گفت: در ماه (و در روایت دیگری: در روز) بیش از بیست بار این کار را می کردم. الکافی 4 : 589.
ما می توانیم به این زیارت های کوتاه و مختصر مداومت کنیم:
سه زیارت است که در احادیث فرموده اند که هر وقت ایشان را یاد کردید، سه بار عرض کنید:
«صلَّی اللهُ علیکَ یا أباعبدِ الله.» التهذیب 6 : 103.
و در روایتی دیگر فرمودند: سه بار بگویید:
«اَلسَّلامُ علیکَ یا أباعبدِ الله.» کامل الزّیارات : 198.
و در آن روایت که اوّل ذکر شد، یک بار بگویید:
«اَلسَّلامُ علیکَ یا أباعبدِ الله، السَّلامُ علیکَ و رحمَه الله و برکاته.» الأمالی، شیخ طوسی 1: 53.

3. یاد امام حسین علیه السَّلام هنگام نوشیدن آب
این آداب و سنن یکی دو تا نیست؛ این کـه نقل شده امام صادق علیه السَّلام وقتی به آب نگاه می کردند، آب را برمی گرداندند، به اطراف نگاه می کردند و می فرمودند:
«اَلسَّلامُ علیکَ یا أباعبد الله، السَّلامُ علیکَ و رحمَه الله و برکاته.»
وقتی شما این کار را با آب انجام می دهید کأنّه وجود مبارک ایشان در آب حضور دارند. من از رفتار ساحت مقدّس حضرت صادق صلوات الله علیه استنباط می کنم که ایشان به آب نگاه می کردند کأنّه یک حقیقتی در آب حضور دارد و به آن دارند سلام می دهند. حالا نسبت به غذا هم می شود این کار را انجام داد.
آن چه که فرموده اند در مورد نوشیدن آب، چرا فقط در مورد آب گفته شده؟ در حالی که در کربلا آب نبود، غذا هم نبود. آب گفته شده چون آب قیمتی نداشت، دَم دست بود؛ رودخانه ای بود به آن بزرگی؛ شریعه ی فرات و علقمه ای که آن جا بود. به قول محتشم کاشانی:
بودند دیو و دَد همه سیرآب و می مکید
خـاتـم ز قـحـط آب، سلیمـان کـربـلا
داود رقّی گوید:
نزد امام صادق علیه السَّلام بودم و ایشان آب خواستند. پس هنگامی که آب را نوشیدند، دیدم که ایشان گریان شده و چشمانشان پُر از اشک شد. سپس به من فرمودند:
«یا داود! لَعَنَ اللهُ قاتِلَ الحُسَین علیه السَّلام، فما مِن عَبدٍ شَرِبَ الماءَ فَذَکَرَ الحُسَین علیه السَّلام و لَعَنَ قاتِلَهُ إلّا کَتَبَ اللهُ لَهُ مِائهَ ألفِ حَسَنَهٍ و حَطَّ عَنهُ مِائهَ ألفِ سَیّئَهٍ و رَفَعَ لَهُ مُائَهَ ألفِ دَرَجَهٍ و کَأنَّما أعتَقَ مِائَهَ ألفِ نَسَمَهٍ, و حَشَرَهُ اللهُ تعالىٰ یَومَ القیامَهِ ثَلجَ الفُؤاد.» کامل الزّیارات : 106 (باب 34).
ای داود! خدا لعنت کند قـاتل حسین علیه السَّلام را. هیـچ بنده ای نیست که آب بنوشد، پس حسین علیه السَّلام را یاد کند و قاتل آن حضرت را لعنت کند مگر این که خدا برایش صد هزار حسنه بنویسد و صد هزار گناه را از او محو کند و صد هزار درجه او را بالا بَرَد و مانند این است که صد هزار بنده آزاد کرده باشد و خدای تعالی او را روز قیامت محشور کند در حالی که دلش مانند برف خنک باشد (خوشحال و مطمئن باشد).

برگرفته از کتاب باب الحسین
اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *