او با شماست هر جا که باشید 13

 

او با شماست هر جا که باشید 13

بسمه تعالی و بذکر ولیه

داشتن خدای متعال، قیمتی‌ترین و ارزشمند ترین داشتن هاست و این نیازی به استدلال ندارد. نعمت ها را داشتن ارزشمند است، ولی صاحب و خالق نعمت ها را داشتن، ارزشمندترین هاست و قابل مقایسه با هیچ ارزش دیگری نیست.
اتفاقا انبیاء و اولیاء « صلوات الله علیهم اجمعین» هم مبعوث شدند، که انسان ها را به همین ارزشمند ترین برسانند.‌ آمدند و گفتند:‌ “اتقوا الله”[› سوره بقره/ آیه 189 ] خدا را داشته باشید. الا اینکه خدا را داشتن و با خدای متعال بودن، یک مقدمه ای لازم دارد و آن هم این است: خدای متعال با همه هست و همه جا هست. پس لازمه اینکه کسی با خدای متعال باشد، این است که او خدا را بشناسد و بداند که آن حقیقت وآن معنای بی کم و کیف، هست. مواجه بشود با او و این خدای حاضر را بیابد.
بارها اتفاق می افتد که شما دنبال چیزی می گردید،‌ نیازمند چیزی هستید،‌ که آن دم دست شماست، ولی چون نمی دانید، هیچ کاری هم نمی توانید بکنید. همین طور لنگ و نیازمند می مانید. خدای متعال با ما هست،‌ ولی چون ما او را نمی شناسیم، نمی‌دانیم، ‌لذا نمی توانیم با او باشیم.
پس به این ترتیب معرفت خدای متعال، لازمه با خدای متعال بودن است،‌ لازمه خدای متعال را داشتن است. ما دنبال چیزی می گردیم که از رگ گردن به ما نزدیکتر است. از خود ما،‌ به خود ما نزدیکتر است. ولی چون ما نمی شناسیم، کاری هم نمی توانیم بکنیم. این مطلبی که بعنوان مقدمه، سابقا هم صحبتش شده بود.
ما نمی توانیم خدای متعال را بشناسیم. اصلا در حد و توان و استعداد ما نیست که بتوانیم خدا را بشناسیم. اگر ما خدای متعال را بتوانیم بشناسیم این به این معناست که، توانسته ایم به او احاطه پیدا کنیم. و اگر ما به خدای متعال احاطه پیدا کنیم،‌ در واقع یعنی ما نسبت به او عزت داریم، ما نسبت به او غلبه و سلطه و سیطره داریم.
این چنین معنایی دیگر نمی تواند، معنای خالق بوده باشد. این چنین معنی و حقیقتی نمی تواند محیط بر همه چیز بوده باشد. همین طور در قرآن هست که: “الا انه بکل شیء محیط”[) سوره فصلت/ آیه 54] نه، دیگر خدا محیط نخواهد بود، بلکه ما به او احاطه پیدا کردیم، نه او بر ما. آنچه که ما بتوانیم به آن احاطه پیدا کنیم، آن مخلوق است. آن نمی تواند خالق ما باشد.
پس او باید خودش را به ما معرفی کند و او خودش را عوالم قبل از این دنیا، به ما معرفی کرده است. ولی وقتی ما به این دنیا آورده شدیم، با آورده شدن ما به این دنیا، ما علقه و تعلقی به این دنیا پیدا کردیم. وابستگی عاطفی و ذهنی پیدا کردیم با این دنیا. لذا توجه ما از قبل برگشت. لذا آنچه که داشتیم یادمان رفت.
تعلق به این دنیا و متعلقات دنیا، باعث نسیان معرفت خدای متعال شد. انبیاء و اولیاء «علیهم السلام» تشریف آوردند، تا به فرمایش امیرالمؤمنین «علیه السلام» همین نعمت فراموش شده را به یاد ما بیاورند. معرفت خدای متعال، لذیذترین و لذت بخش ترین لذتهاست.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *