او با شماست هرجا که باشید35

او با شماست

از سفر حجی باز می گشتیم، به بعضی از رفقایی که در آنجا بودند، گفتم. گفتم ببینید خدایی که در اینجا پیدا کردید، این خدا همه جا هست. نه اینکه فقط اینجا باشد. این حقیقتی که اینجا بود، همه جای دیگر هم هست. این درسی است که از اینجا که برگشتی هم حواست باشد، که همین خدا با توست، هر کجا که باشی. فقط آدم چشمهایش را باید باز کند. حواسش را باید جمع کند.
تازه این ماه تمام شد، آدم به وضوح می تواند بفهمد که نه، روزهای بعدی هم دنبال همین روزها هست. ایام بعدی، آن زمان بعدی هم دنبال همین است. پس چرا خودم را جمع و جور نکنم؟! چرا از این حقیقت حاضر و ناظر در همه خلقت، من بهره نبرم، خودم را متوجه و متذکر آن نکنم؟!
در این ایام یا در آن مواقف لطف می کنند و از آن طرف یک عنایت فوق العاده و مخصوصی به انسان می کنند که انسان را متوجه اش بکنند. ولی حالا وقتی انسان متوجه شد یک چنین حقیقتی وجود دارد، باید دست و پایش را جمع کند. برای بعدش سعی کند حفظش کند، نگهش دارد. مثل اینکه به فرض شما دارید به دوستان یا دخترانتان بافتنی یاد می دهید. قاعده اش را گفتید و او یاد گرفته ولی تنبلی می کند و انجام نمی دهد. دو دفعه، سه دفعه، چهار دفعه، می گیرید برایش انجام می دهید و یا می دهید به دستش و دستان خود را می گذارید روی دست او بعد کمکش می کنید و می گویید ببین: این شکلی، راهش می اندازید و می گویید حالا خودت انجام بده. بلا تشبیه یک همچنین چیزی.
در باز است، همیشه می شود گرفت. ولی یک وقتی است که منهای گرفتن شما، خود آنها هم می دهند، خوب این مضاعف می شود. این ایام یا آن مواقف این شکلی است. لحظه های نماز این شکلی است. لحظه های این عبادات که به طور خاصی اسم برده شده، این شکلی است و اگر کسی به این نحو بود، همه لحظه هایش عبادت است و باید همین شکلی باشد.آدم کمی خودش را تکان دهد واقعا می فهمد که: یار با ماست چه حاجت که زیارت طلبیم.
اگر در این ایام و لیالی خواستید دعا بکنید، که حتما هم می کنید، اولا برای آن کسی دعا بکنید که عزیزترین خداست. اینکه گفتند و هست که اصلا صلوات دعای فرج است. چون شما با صلوات دعا می کنید به عزیزترین های خدای متعال. خدای متعال به طفیل آنها، بدون اینکه خودتان بدانید، حاجتتان را روا می کند.
از آن طرف هم دعای فرج است، چون آن تحقق تام و تمام صلوات برای اهل البیت «علیهم السلام» به فرج امام زمان «علیه السلام» تحقق پیدا می کند. چون حاصل صلوات تسلیم شدن است و باطن و حقیقت خلقت که همه اش در خود ولی الله است. اما اینکه در ظاهر هم تعین پیدا می کند، این موکول به ظهور ولی عصر «علیه‌السلام» است.
اگر انسان بداند کسانی که دعا می کنند برای وجود مقدس ولی عصر «علیه‌السلام» که اینها مشمول دعوات آن حضرت واقع می شوند. حالا اگر من در حق خودم دعا بکنم مهم است یا اینکه آن حضرت در حق ما دعا بکنند. دعای من در حق خودم در حد فهم و بیان خودم است، که مصالح و منافع خودم را نمی دانم.
در ثانی من چه باید داشته باشم که خدا به من نداده؟ “ما من دابه فی الارض الا و علی الله رزقها”(سوره هود/آیه 6) صریح فرمایش خداوند متعال است. هیچ جنبنده ای روی زمین نیست مگر اینکه خدای متعال تعهد روزیش را کرده. پس آنچه که باید داشته باشیم، خدای متعال به ما می دهد، الا اینکه دو تا مساله است.
چیزهایی هست که یا موقعش نشده و به ما نداده اند و چیزهای دیگری هم هست که رزق ما بوده، خدای متعال به ما داده، ولی ما ضایعش کردیم. ما با کفران نعمت ضایعش کردیم و به شدتی که انسان مواظب منعم و ولی نعمتش باشد، خود به خود رفتارش با نعماتی که از قبل او هست، تنظیم خواهد شد. خدای متعال فرموده: شکر نعمت باعث زیادی نعمت می شود. یکی اش به همین دلیل است. البته نه فقط این مورد که در احادیث فرمودند: کسی که امور آخرتیش را اصلاح کند، خدا امور دنیاییش را کفایت می کند.
کسی که رابطه خودش را با خدای متعال اصلاح کند، خدای متعال رابطه او را با خلق اصلاح می کند. این ایام و لیالی بهترین فرصت است. معلوم نیست باز سال دیگری باشد و ما هم باشیم. همچنین توفیقی، صحتی، سلامتی، تازه به شرط بودن.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *