او با شماست هرجا که باشید33

او با شماست

متاسفانه نوعا کسانی که به نیابت ائمه «علیهم السلام» کاری انجام می دهند، نمی فهمند دارند چه کاری می کنند! نیابتا عملی را انجام می دهند، اما متوجه نیستند چه شکلی باید انجام بدهند. فرد، خودش انجام می دهد. بعد به زبانش می گوید، انجام می دهم نیابتا از طرف فلان.
در نیابت یعنی من دارم به جای او انجام می دهم. پس یعنی باید یک اتفاقی بیفتد که من بیابم که او بر من حضور دارد. حالا اگر شما متوجه این مطلب هستید، به نیابت از امام زمان قرآن بخوانید. بعد ببینید قرآنتان چقدر تفاوت می کند. با توجه به اینکه اصلا تالی و تلاوت کننده کتاب خدا ایشان است. در این زمان هر کس بخواهد درست تلاوت کند، باید در واقع از زبان مبارک ایشان بوده باشد.
اگر می خواهید با ولی عصر «علیه السلام» زندگی کنید، خودتان را در مشهد و منظر آن حضرت بدانید. این کار را خیلی ساده می‌شود انجام داد. ما می دانیم ما ایشان را نمی بینیم، ولی ایشان که ما را می بینند. به صریح قرآن ائمه «علیهم السلام» شاهد بر خلایق اند. ایشان شاهد بر ماست. الان همه کائنات در مشهد و منظر ایشانند و ایشان شاهد بر همه است. از قبل خدای متعال “عین الله ناظر فی خلقه” (التوحید/صفحه167) است. یک چشم خدایی که ناظر بر همه است. اتفاقی که می افتد این است. ولایت ولی الله و آن رحمت رحمیت خدای متعال که می خواهد از ناحیه مقدسه ولیش اعمال شود، توجه ولی الله است که اعمال می شود. این توجه ممکن است یا به نگاه باشد یا به اشاره.
پس وقتی شما خودتان را در مشهد و منظر ولی خدا قرار دادید، یعنی شما خودتان را مشمول همه نعمات و برکات و رحمت هایی قرار دادید که از ناحیه مقدسه آن حضرت، به اذن الله بر همه خلایق منتشر شده است. خود آن بزرگوار کانون همه رحمت و نعمت الهی است و اصلا رحمت و نعمت الهی چیزی به جز وجود مقدس ولی الله نیست. وقتی انسان توانست به آن نحوی که عرض کردم نیابتا از قبل ولی خدا کاری انجام بدهد (به نتیجه عمل کاری ندارم) همان حین عمل، انسان در واقع کانون همه رحمت ها و نعمت ها و برکات الهی شده است.

کسی عرض کرد خدمت رسول خدا یا رسول الله من قسمتی از نمازهایم را برای شما قرار می دهم. فرمودند: اگر می توانی همه آن را قرار بده. (بحارالانوار/جلد8/صفحه 230) صحبت نمازهای مستحبی نیست.
اصلا اینکه به ولایت امیرالمؤمنین و ائمه «علیهم السلام» عبادات قبول است، معنیش همین است. خود رسول الله خوانده. بعد آن کسی که همه حقیقت پیش اوست “و من عنده علم الکتاب” (ب سوره رعد/آیه 43) بعد آنهایی که جای آنها نشسته اند. عمل خدایی را آن کسی انجام داده که علم خدایی را داشته. علم خدایی همانی است که در کلام خدای متعال است، در قرآن است. یعنی قرآنش است. این علم پیش کیست؟ عملش هم پیش همان است.
لذا در هر کسی هم که بخواهدآن عمل اتفاق بیفتد باز توسط همان باید انجام شود. معنی “انما یتقبل الله من المتقین” (سوره مائده/ آیه 27) هم همین است. عمل قابل قبول این است و جز این نیست. از کسی سر می زند که بتواند این حقیقت را حفظ کند.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *