آبروم نره

قیامت

بچه که بودم، معلم دینیمون که یه خانم مسن بود، بهم گفت که مواظب کارام باشم، چون دو تا فرشته روی شونه هام نشستن و همه کارام رو می نویسن. اولش باور نکردم، پیش خودم می گفتم چجوری تند تند می نویسن؟ جا نمی مونن؟ چون خودم تو دیکته همیشه جا می موندم، بعد که از بابام پرسیدم، گفت: نوشتنشون مثل فیلم گرفتنه، انگار تو همیشه، جلوی دوربین فیلمبرداری هستی، اونها همه کارهات رو ضبط می کنن.
با سادگی پرسیدم: برای چی فیلم می گیرن؟
گفت: برای اینکه مواظب خودت باشی و کار بد نکنی.
گفتم: کی فیلم منو پخش می کنن؟
گفت:روز قیامت.
بعد دست رو سرم کشید و گفت: خدا همیشه داره نگات می کنه، کاری نکنی که ناراحت بشه ها.
یادمه تا مدتها مراقب کارام بودم، خیلی خوب و مرتب شده بودم، پیش خودم می گفتم: اگه تو مدرسه یا خونه کار بدی کنم، روز قیامت که فیلمم رو نشون می دن، خانم معلمم چی می گه؟ دوستام؟ مامانم چی می گه؟ بقیه آدم ها چی می گن؟ حتی اتاقم رو هم جمع و جور می کردم و می گفتم جلوی خدا زشته، آبروم جلوی فرشته ها می ره، آخه اونها دارن منو نگاه می کنن…

“آیا آنها گمان می کنند که ما، راز و سخنان در گوششان را نمی شنویم؟”
“چرا می شنویم و فرستادگان ما نزد آنها حاضرند و اعمالشان را می نویسند.”
سوره مبارکه زخرف، آیه ۸۰

پ.ن: روز قیامت ممکنه آبروی خیلی هامون بره، اول اونهایی که ظاهرشون با باطنشون متفاوته … مراقب دوربین خدا و فرستاده هاش باشیم.

نویسنده: خورشید

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *