گمشده ایم!

گمشده ایم!

 

“بسم الله الرحمن رحیم”

یادداشت های روزانه یک گمشده
شماره 1 ، از انتهای زمانه

«فردا اگر بدون تو باید به سر شود فرقی نمیکند شب من کی به سر شود»
نامش را بگذاریم عاشقانه ای خالی از حضور معشوق!
برای خودتان از جای خالی خودتان می نویسم. جای خالی که مردمان در شلوغی کوچه و خیابان و بین روزمرگی به آن عادت کرده اند.
مینویسم که خبر تازه ای به قلب خودم و شما بدهم آقا!
ما گمشده ایم! همه ی ما گمشده ایم!
در زمان ، مکان و در خیالات؛ ما حتی در وجود خودمان هم گمشده ایم.
بی امام شاید مردمان غرق شده ای باشیم . اما پیش از غرق شدن ما گمشده ایم.
این جمله باید تیتر اول روزنامه ها و تک جمله تابلوهای آگهی شود تا همه بدانند ما گمشده ایم ولی نکته زیبای گم شدن ، آنچه گم شدن را شیرین می کند و آنچه امید به ما میدهد و نقطه اصلی کلام است آن است که باید صدا کنیم:
« یا رادَ ما قَد فات» « ای بازگرداننده آنچه گم شده است» دعای مشلول
این نام شماست و چقدر برازنده شما و قامتتان هست. یادم میماند هستید و همین حوالی هوایمان را دارید روزی هم دست مهرتان را به سرمان می کشید حضرت حاضر.

مرضیه سادات بیات غیاثی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *